„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział,

o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu”

Przed tym Słowem Życia Jezus powiedział: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie” (w. 35-38).

Następnie Jezus podkreśla: „Bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie”(w. 40).

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować,

wszyscy tak samo zginiecie”.

Zanim wypowiedział te słowa, Jezus zapytał: „Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?”. Tak Jezus zareagował na wieść o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jednocześnie podkreślił: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. I dodał: „Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy?” (w. 1-4). I powtórzył po raz drugi: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. Te słowa dotyczą każdego z nas.

Pokuta nie jest sprawą jednorazową, chociaż nawrócenie może tak – człowiek otworzy się na łaskę Bożą i nawróci się od ducha świata do Boga. Ale wtedy świat wciąż ciągnie go w dół i ponownie zmusza do posłuszeństwa swojemu systemowi, to znaczy, że człowiek stawia na pierwszym miejscu rzeczy materialne i zewnętrzne, nie troszczy się o swoją duszę i jej zbawienie. Dlatego trzeba wciąż na nowo pokutować.

«A Twoją duszę miecz przeniknie,

aby na jaw wyszły zamysły serc wielu»

Kto wypowiedział te słowa? Wypowiedział je stary prorok Symeon w chwili, gdy Najświętsza Matka Boża przybyła do świątyni z opiekunem Świętej Rodziny, św. Józefem, w 40 dniu po narodzeniu Jezusa. Zanim Symeon wypowiedział te słowa, wziął na ręce Dzieciątko Jezusa i w ten sposób chwalił Boga: «Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela»” (w. 29-32). Symeon zaś pobłogosławił ich i rzekł do Jego matki Marii: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (w. 34-35).

Maria doświadczyła w swoim życiu także wielu cierpień wewnętrznych. Gdy dowiedziała się, że Herod próbował zabić małego Jezusa, potem ucieczka do Egiptu, potem gdy mały Jezus zgubił się w świątyni, a oni wracali i szukali Go.

„A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz,

bo pójdziesz przed Panem, torując Mu drogi;

Jego ludowi dasz poznać zbawienie 

przez odpuszczenie mu grzechów”

To Słowo życia jest częścią proroczego słowa wypowiedzianego przez starotestamentowego kapłana Zachariasza, kiedy narodził się jego syn Jan, a jego język się rozwiązał. Przed słowami hymnu i dalej napisano: „Wtedy ojciec jego, Zachariasz, został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:  «Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził lud swój i wyzwolił go, i moc zbawczą nam wzbudził w domu sługi swego, Dawida:  jak zapowiedział to z dawien dawna przez usta swych świętych proroków, że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą»” (w. 67-71).

W 78 i 79 wersecie jest napisane, że z powodu miłosierdzia i litości  naszego Boga, Ten, który zstępuje z wysokości, nawiedzi nas, aby ukazać się tym, którzy są w ciemności i cieniu śmierci.

„Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam,

będzie chciało wejść, a nie będą mogli”

Oto odpowiedź Jezusa na pytanie, gdy szedł przez miasta i wsie do Jerozolimy, nauczając. Ktoś mu powiedział: „Panie, czy naprawdę niewielu będzie zbawionych?”. Jezus dał na to odpowiedź o ciasnych drzwiach, prowadzących do zbawienia. To jest Słowo Życia, które będziemy powtarzać przez całe dwa tygodnie. Po tym następuje: „Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: «Panie, otwórz nam!». Lecz On wam odpowie: «Nie wiem, skąd jesteście». Wtedy zaczniecie mówić: «Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś». Lecz On rzecze: «Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości!». Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi” (w. 25-30).

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

Co poprzedza to słowo Boże? „Jan mówił do tłumów, które wychodziły, żeby przyjąć chrzest od niego: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi»” (Łk 3,7-8). Następnie w wersecie 10 napisano: „Pytały go tłumy: «Cóż więc mamy czynić?»” Jan odpowiedział każdemu według jego stanu. Ten, który miał dwa ubrania, musiał się nimi podzielić i podobnie z jedzeniem. Celnikom, którymi pogardzano, ale którzy mieli dobrą wolę pokutować, dał też konkretną odpowiedź. Żołnierze zadali mu to samo pytanie i również otrzymali odpowiedź.

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Albowiem Bóg  powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Przed tym stwierdzeniem z Listu do Hebrajczyków apostoł pisze: „Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami jesteście w ciele. We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg”. A potem następuje to stwierdzenie: „Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Apostoł kontynuuje: „Śmiało więc mówić możemy: Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się, bo cóż może mi uczynić człowiek?  Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (werset 3-9a).

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć”

Przed tym cytatem apostoł pisze: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja – czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka –  mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię,  i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga” (werset 27-28). Dalej apostoł pisze: „Toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie”. I dalej: „Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli  jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie –  dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego,  a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie” (2:1-3).

„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu,

ale szukamy przyszłego miasta”

Apostoł Paweł przypomina wierzącym tamtych czasów, ale także nam, o głębokiej prawdzie, o której często zapominamy. Nie mamy trwałego domu tu na ziemi. Z drugiej strony trzeba mieć i stworzyć dom tu na ziemi. Niestety, obecna dekadencka kultura, masowo promowana przez ponadnarodowy system polityczny z jego ideologią gender, dąży do rozbicia podstawowej komórki społeczeństwa, jaką jest rodzina. Rodzina składa się z ojca, matki i dzieci, oni dzielą wspólny dom. Dawniej atmosferę w domu zawsze tworzyła matka. Nawet dorosłe dzieci, które za życia matki miały własne rodziny, przychodziły w trudnych chwilach do  swojej starej matki, aby czerpać zachętę i pocieszenie. Niestety, obecnie starsi rodzice umieszczani są do domów opieki, a nawet niektórzy w Europie Zachodniej starają się o jak najszybszą eutanazję, czyli samobójstwo wspomagane. Wszystko to spowodowane jest śmiercionośną, dekadencką ideologią, która jednak rozprzestrzenia się masowo i wpływa także na Europę Wschodnią.

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,
ale napominajmy jedni drugich,
i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

Przed tym wersetem jest napisane: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę. Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. Kiedy apostoł pisał ten list, te wspólne zebrania, były mniej więcej tak małe jak nasze. Ale dotyczyło to i dotyczy przede wszystkim małych grup modlitewnych, które dźwigały ciężar Kościoła i wołały do Boga o światło, siłę i zbawienie, jak to czynią dzisiaj.

Dostrzegamy, że biblijny wymóg koinonii, czyli stworzenia braterskiej wspólnoty, jest dziś bardzo aktualny. Chodzi o grupę wierzących mężczyzn, którzy gromadzą się na modlitwie i wołają do Boga za siebie i za powierzone im dusze. Jednocześnie starają się zachęcać siebie nawzajem, aby pośród tego świata, pomimo różnych nacisków, pozostali wierni Chrystusowi i przykazaniom, które nam dał. Przykazania Chrystusa nie są trudne, lecz w pewnych okolicznościach mogą wymagać wielkich poświęceń. Ale nagroda w niebie będzie tym większa, jeśli wytrwamy.

„I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków,
odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi,
powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”.

Przed tym wersetem Pisma Świętego w 11 rozdziale znajduje się przykład całego zastępu świadków. Rozdział ten kończy się słowami: „ A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie otrzymali przyrzeczonej obietnicy,  gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni doszli do doskonałości bez nas”.

A potem następuje werset, który będziemy powtarzać przez dwa tygodnie. Rozpoczyna się słowami: „I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków …” i  kontynuuje: „odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”. Drugi werset wiąże się z pierwszym: „Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala”. Dalej napisano: „On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.  Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu.