„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć”

Przed tym cytatem apostoł pisze: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja – czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka –  mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię,  i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga” (werset 27-28). Dalej apostoł pisze: „Toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie”. I dalej: „Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli  jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie –  dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego,  a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie” (2:1-3).

„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu,

ale szukamy przyszłego miasta”

Apostoł Paweł przypomina wierzącym tamtych czasów, ale także nam, o głębokiej prawdzie, o której często zapominamy. Nie mamy trwałego domu tu na ziemi. Z drugiej strony trzeba mieć i stworzyć dom tu na ziemi. Niestety, obecna dekadencka kultura, masowo promowana przez ponadnarodowy system polityczny z jego ideologią gender, dąży do rozbicia podstawowej komórki społeczeństwa, jaką jest rodzina. Rodzina składa się z ojca, matki i dzieci, oni dzielą wspólny dom. Dawniej atmosferę w domu zawsze tworzyła matka. Nawet dorosłe dzieci, które za życia matki miały własne rodziny, przychodziły w trudnych chwilach do  swojej starej matki, aby czerpać zachętę i pocieszenie. Niestety, obecnie starsi rodzice umieszczani są do domów opieki, a nawet niektórzy w Europie Zachodniej starają się o jak najszybszą eutanazję, czyli samobójstwo wspomagane. Wszystko to spowodowane jest śmiercionośną, dekadencką ideologią, która jednak rozprzestrzenia się masowo i wpływa także na Europę Wschodnią.

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,
ale napominajmy jedni drugich,
i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

Przed tym wersetem jest napisane: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę. Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. Kiedy apostoł pisał ten list, te wspólne zebrania, były mniej więcej tak małe jak nasze. Ale dotyczyło to i dotyczy przede wszystkim małych grup modlitewnych, które dźwigały ciężar Kościoła i wołały do Boga o światło, siłę i zbawienie, jak to czynią dzisiaj.

Dostrzegamy, że biblijny wymóg koinonii, czyli stworzenia braterskiej wspólnoty, jest dziś bardzo aktualny. Chodzi o grupę wierzących mężczyzn, którzy gromadzą się na modlitwie i wołają do Boga za siebie i za powierzone im dusze. Jednocześnie starają się zachęcać siebie nawzajem, aby pośród tego świata, pomimo różnych nacisków, pozostali wierni Chrystusowi i przykazaniom, które nam dał. Przykazania Chrystusa nie są trudne, lecz w pewnych okolicznościach mogą wymagać wielkich poświęceń. Ale nagroda w niebie będzie tym większa, jeśli wytrwamy.

„I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków,
odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi,
powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”.

Przed tym wersetem Pisma Świętego w 11 rozdziale znajduje się przykład całego zastępu świadków. Rozdział ten kończy się słowami: „ A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie otrzymali przyrzeczonej obietnicy,  gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni doszli do doskonałości bez nas”.

A potem następuje werset, który będziemy powtarzać przez dwa tygodnie. Rozpoczyna się słowami: „I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków …” i  kontynuuje: „odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”. Drugi werset wiąże się z pierwszym: „Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala”. Dalej napisano: „On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.  Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu.

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki”.

Zanim Jezus wskrzesił Łazarza, który od czterech dni leżał w grobie, Marta powiedziała do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Jezus jej odpowiedział: „Twój brat zmartwychwstanie”. Rzekła do Niego: „Wiem, że zmartwychwstanie w dniu ostatecznym”. Odpowiedział jej Jezus: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

Jezus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki. Ma więc tę samą moc i nawet dzisiaj może wskrzeszać umarłych, szczególnie umarłych duchowo. Może robić to samo, co robił, gdy był tutaj na ziemi. Kiedy czytamy żywoty świętych i męczenników, widzimy, że przed ich śmiercią, to znaczy podczas tortur, Pan dokonał przez nich wielkich cudów. Na przykład cuda z dzikimi zwierzętami, kiedy głodne lwy na arenie nie rozrywały ich na strzępy, ale lizały je i zachowywały się jak owce. Innym razem po ciężkich torturach i wtrąceniu do więzienia następnego dnia byli już zupełnie zdrowi. Tak było w przypadku wielu męczenników. Niektóre wrzucono nawet do pieca i wyszły bez szwanku. Widząc to wielu pogan zawołało: „Wielki jest Bóg chrześcijan!”. Dzięki tym cudom nawrócili się i wyznali Jezusa. Byli nawet gotowi znosić dla Niego tortury i śmierć. W życiu tych męczenników i świętych jest wzmianka o niektórych, którzy wskrzeszali umarłych. Nie własną mocą, ale sam Jezus uczynił to swoją boską wszechmocą.

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu.

Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć,

że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”

Werset ten jest częścią dobrze znanego 11 rozdziału Listu do Hebrajczyków. Poprzedza go pięć następujących wersetów: „Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. Dzięki niej to przodkowie otrzymali świadectwo. Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych. Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi. Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu” (Hbr 11:1-5) Następnie w tym rozdziale przedstawiono wzorce wiary, takie jak Abraham, Mojżesz, prorocy, i zwrócono uwagę, że przez wiarę nie tylko jesteśmy zbawieni, ale przez wiarę Bóg dokonuje także niezwykłych cudów.

„A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd”

Poniższy  28 werset stwierdza:  „Tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia  grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.Tak więc Chrystus został poświęcony tylko raz, aby wziąć wiele grzechów; po drugie, pojawią się nie z powodu grzechu, ale zbawienia dla tych, którzy tego oczekują”.

Przysłowie mówi: „Mądry jest ten, który liczy się z końcem”, to znaczy ze śmiercią. Ale nie wystarczy liczyć się ze śmiercią, konieczne jest liczyć się z wiecznością, która  może być szczęśliwa lub nieszczęśliwa. Warunkiem szczęśliwej wieczności jest zachowanie wiary w Jezusa Chrystusa, ponieważ „każdy, kto wierzy w Niego, zostanie zbawiony”.

„Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie,

mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia”

W tym rozdziale apostoł Paweł porusza kwestię mądrości ludzkiej i Bożej. Pisze: „Napisane jest bowiem: Wytracę mądrość mędrców, a przebiegłość przebiegłych zniweczę.  Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata?  Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących.  Tak więc, gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan,  dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą.  To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi” (1 Kor 1:19-25).

Prawdziwa mądrość, czyli prawdziwa filozofia życia, liczy się ze śmiercią i wiecznością. W przeciwnym razie ludzka mądrość jest naprawdę głupotą, ponieważ bojkotuje najważniejszą rzecz, jaka istnieje, a mianowicie zdobycie życia wiecznego i uznanie rzeczywistości, że wszystko tu na ziemi jest przejściowe i że nie przynieśliśmy niczego materialnego tutaj i niczego nie zabierzemy. Ale do wieczności zabierzemy ze sobą dobre i złe uczynki.

„Jeżeli zaś sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni.
Lecz gdy jesteśmy sądzeni przez Pana, upomnienie otrzymujemy,
abyśmy nie byli potępieni ze światem”

W Piśmie Świętym te słowa odnoszą się do świętego przyjęcia Ciała i Krwi Pańskiej, ale w ogóle mają też głębokie znaczenie. Nie tylko przystępując do Stołu Pańskiego powinniśmy okazywać prawdziwy samokrytycyzm, ale także w ciągu dnia powinniśmy szczerze stanąć w świetle Bożym i nazwać swój grzech grzechem, lenistwo lenistwem, zazdrość zazdrością, a obraźliwość obraźliwością. Podstawową relacją do Boga jest prawdziwość, a prawdziwość wiąże się z pokorą i odwagą wyznania własnego grzechu, że dałem się oszukać, że nie był czujny.

„Pan Bóg otworzył mi ucho,

a ja się nie oparłem ani się cofnąłem”

 W 50 rozdziale proroka Izajasza stwierdzenie to poprzedzają następujące słowa: „Tak mówi Pan: Czemu, gdy przyszedłem, nie było nikogo? Wołałem, a nikt nie odpowiadał? Czyż zbyt krótka jest moja ręka, żeby wyzwolić? Czy nie ma siły we Mnie, ażeby ocalić?”. I dalej, Bóg przypomina nam o swojej wszechmocy: „Oto jedną moją groźbą osuszam morze, zamieniam rzeki w pustynię; cuchną ich ryby skutkiem braku wody i giną z pragnienia. Przyodziewam kirem niebiosa i wór im wkładam jako okrycie”.

Po tych słowach mówi się o słudze Bożym, który znosi bicia i ciosy, ale pozostaje wierny, bo wie, że Pan jest z nim: „Pan Bóg mnie obdarzył językiem uczonych, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie”. Każdy, kto przyjął Chrystusa, powinien starać się być Jego uczniem.

„Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło”

W rozdziale 9 prorok Izajasz mówi o ciemności i światłości, a w 5 wersecie pisze: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza”. Tymi słowami wskazuje na narodziny Zbawiciela, o którym mówi się, że „Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki”. Mówi o królestwie, które wiąże się z pokojem bez granic, a atrybut wieczności podkreśla także fakt, że odtąd i na wieki umocni lud prawem i sprawiedliwością.

Werset poprzedzający ten, który będziemy powtarzać jako słowo życia, stwierdza: „Bo nie zawsze będzie miał ciemności ten kraj, który cierpi ucisk. W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę morską za Jordanem w Galilei pogańskiej”.