„Dążność ciała wroga jest Bogu– do życia i pokoju”

Werset 7. ósmego rozdziału Listu do Rzymian brzmi: „Dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna”. Werset poprzedni stwierdza: „Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha  do życia i pokoju”. Przez najbliższe dwa tygodnie będziemy rozważać pierwszą część siódmego wersetu: „Dążność ciała wroga jest Bogu”.

Za pośrednictwem Apostoła Duch Boży ponownie i z naciskiem podkreśla fundamentalny konflikt między dążeniami ciała a dążeniami Ducha. Musimy zdać sobie sprawę, że nasze dążenia odzwierciedlają nasz sposób życia: jeśli żyjemy według ciała, myślimy o sprawach cielesnych; jeśli żyjemy według Ducha, myślimy o sprawach duchowych.

Co oznacza życie według ciała? Oznacza to całkowite pomijanie Boga w życiu osobistym, kierowanie się wyłącznie interesami materialnymi, lekceważenie Bożych przykazań, brak troski o poznanie Bożej prawdy oraz niepamiętanie o Bożym sądzie czy wieczności.

«A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu.»

«Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju.»

„Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju”

Skąd biorą się popędy dążności ciała? Przede wszystkim z trującego korzenia lub źródła zła w nas, a także z ducha tego świata, który jest wrogi Bogu. Dziś myśl społeczna jest uważana za normę, choć ignoruje prawa Boże i nie bierze pod uwagę Boga, śmierci, sądu Bożego i wieczności, a tym bardziej wiecznej kary lub wiecznej nagrody. Ale nie wszystko na świecie jest złe; jest w nim wiele neutralnych rzeczy, idei i prawd, które są z natury dobre. Wszystko to jednak zmierza do celu, który jest sprzeczny z drogą prowadzącą do życia wiecznego. Chodzi o kwestie prawdy i kłamstwa, dobra i zła, cnoty i zniewalającego uzależnienia, a także relacji do samego siebie, do ludzi i do Boga. Świat, duch świata, wraz z egoizmem, wykorzystuje innych dla osiągnięcia swojego tak zwanego „dobra” (a raczej grzechu), fałszywie nazywając to miłością. Często nie akceptuje obiektywnej prawdy, lecz uważa za prawdę półprawdy, a nawet kłamstwa. Duch świata jest w jedności z zatrutym korzeniem w nas oraz z duchem kłamstwa i śmierci – diabłem. Prędzej czy później ten zatruty korzeń przyniesie śmierć.

«Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało;

ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch.»

„Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało;

ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch”

Przez ostatnie dwa tygodnie rozważaliśmy Słowo Życia z Listu do Rzymian. Prawdy tu objawione mają kluczowe znaczenie. Nie żyjemy po to, by szukać rozrywek, ale nasze życie powinno stać się drogą naśladowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. To walka o to, co najważniejsze – o życie wieczne! Nasze ziemskie życie jest jedynie próbą tego, czy potrafimy pozostać wierni Panu Jezusowi w walce z własną pychą, tj. z promowaniem własnej woli, która ostatecznie uniemożliwia nam osiągnięcie ostatecznego celu – życia wiecznego. W chrzcie Bóg dał nam pełnię Ducha Świętego, a my sami otrzymaliśmy tego samego Ducha co apostołowie i inni chrześcijanie – zwłaszcza ci, którzy chodzili w Duchu i osiągnęli świętość. My również musimy osiągnąć świętość w okolicznościach, w których żyjemy. W tym celu Bóg udzielił nam pomocy Ducha Świętego, a umierający Jezus dał nam swoją Matkę.

Pycha jest ślepotą i ciemnością. Pokora jest światłem i wzrokiem, zdolnością widzenia rzeczy Bożych. W 8. rozdziale Listu do Rzymian Duch i ciało są stale przeciwstawiane.

„Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło mnie spod prawa grzechu i śmierci”

Żyjemy w czasie. Przez śmierć fizyczną wkraczamy w wieczność. Apostoł przypomina nam: „Wykorzystujcie czas!”. Jak powinniśmy go wykorzystać? Tak, abyśmy postępowali w wierze, to znaczy w Duchu Bożym, i w ten sposób trwali w Chrystusie. Ten, kto trwa w sobie, to znaczy w swoim umyśle, woli i uczuciach, jest pod władzą prawa grzechu. Ten, kto jest w Chrystusie Jezusie, nie jest pod władzą prawa grzechu. Cała tajemnica zwycięskiego życia polega na wejściu w Chrystusa przez wiarę i trwaniu w Nim w próbach. Jeśli utracisz jedność z Chrystusem, popadniesz w prawo grzechu i grzeszysz. Co musisz zrobić? Uświadomić sobie swoją nędzę i natychmiast pokutować. Jak? Duchowo stanąć pod krzyżem Chrystusa i wyznać swój grzech. Przez wiarę w moc krwi Chrystusa przyjmij przebaczenie. To pierwszy krok. Ale przez to jeszcze nie jesteś w Chrystusie Jezusie. Musisz zjednoczyć się przez wiarę z ukrzyżowanym Chrystusem w taki sposób, aby oddać Mu swoją wolę. Wtedy prawo Ducha już działa. W tym momencie nie możesz nawet grzeszyć, ponieważ swoją wolą jesteś całkowicie utożsamiony ze śmiercią Chrystusa, przez którą On pokonał moc grzechu w tobie.

„Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło mnie spod prawa grzechu i śmierci”

«Dlatego teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie,

którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha.»

Te wersety biblijne z Listu do Rzymian stanowią kontynuację poprzednich. Apostoł woła w nich: „Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku śmierci?”. W rozdziale 8 powiedziano, że ci, którzy są w Chrystusie Jezusie, są wyzwoleni. Prawo Ducha życia w Chrystusie Jezusie uwalnia od prawa grzechu i śmierci. Proces naszego wyzwolenia w każdej nowej sytuacji dokonuje się raz po raz tylko w Chrystusie Jezusie.

Prawo grzechu jest mechanizmem, z którym nie jesteśmy w stanie walczyć o własnych siłach. Prawo Ducha życia działa w tych, „którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha” (Rz 8,1).

«Dlatego teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie,

którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha.»

«Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma.»