„Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło mnie spod prawa grzechu i śmierci”

Żyjemy w czasie. Przez śmierć fizyczną wkraczamy w wieczność. Apostoł przypomina nam: „Wykorzystujcie czas!”. Jak powinniśmy go wykorzystać? Tak, abyśmy postępowali w wierze, to znaczy w Duchu Bożym, i w ten sposób trwali w Chrystusie. Ten, kto trwa w sobie, to znaczy w swoim umyśle, woli i uczuciach, jest pod władzą prawa grzechu. Ten, kto jest w Chrystusie Jezusie, nie jest pod władzą prawa grzechu. Cała tajemnica zwycięskiego życia polega na wejściu w Chrystusa przez wiarę i trwaniu w Nim w próbach. Jeśli utracisz jedność z Chrystusem, popadniesz w prawo grzechu i grzeszysz. Co musisz zrobić? Uświadomić sobie swoją nędzę i natychmiast pokutować. Jak? Duchowo stanąć pod krzyżem Chrystusa i wyznać swój grzech. Przez wiarę w moc krwi Chrystusa przyjmij przebaczenie. To pierwszy krok. Ale przez to jeszcze nie jesteś w Chrystusie Jezusie. Musisz zjednoczyć się przez wiarę z ukrzyżowanym Chrystusem w taki sposób, aby oddać Mu swoją wolę. Wtedy prawo Ducha już działa. W tym momencie nie możesz nawet grzeszyć, ponieważ swoją wolą jesteś całkowicie utożsamiony ze śmiercią Chrystusa, przez którą On pokonał moc grzechu w tobie.

„Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło mnie spod prawa grzechu i śmierci”

«Dlatego teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie,

którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha.»

Te wersety biblijne z Listu do Rzymian stanowią kontynuację poprzednich. Apostoł woła w nich: „Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku śmierci?”. W rozdziale 8 powiedziano, że ci, którzy są w Chrystusie Jezusie, są wyzwoleni. Prawo Ducha życia w Chrystusie Jezusie uwalnia od prawa grzechu i śmierci. Proces naszego wyzwolenia w każdej nowej sytuacji dokonuje się raz po raz tylko w Chrystusie Jezusie.

Prawo grzechu jest mechanizmem, z którym nie jesteśmy w stanie walczyć o własnych siłach. Prawo Ducha życia działa w tych, „którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha” (Rz 8,1).

«Dlatego teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie,

którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha.»

«Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma.»

«Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma»

Kim jest dziś prorok? Ten, kto głosi prawdy Boże, stoi za nimi i cierpi za nie. Nie każdy, kto prorokuje, jest prorokiem. Nawet małe dziecko może prorokować, gdy mówi coś z Ducha Bożego dla zachęty, pouczenia lub napomnienia. Przecież w Liście do Koryntian apostoł wzywa nas do  gorliwego zabiegania o dar proroctwa. Proroctwo nie oznacza przepowiadania przyszłości. Biblijny termin „prorokować” oznacza głoszenie słowa Bożego w mocy Bożej, w sposób aktualny, tak aby dotarło do ludzkiego serca.

Jednak dziś wciąż istnieją fałszywi prorocy i jest ich bardzo wielu. Na wydziałach teologicznych są to liberalni teologowie, którzy zaprzeczają boskości Chrystusa, Jego prawdziwemu i historycznemu zmartwychwstaniu, a nawet samej boskiej inspiracji Pisma Świętego. W rzeczywistości nie wierzą w żadne cuda w Piśmie Świętym. Oczywiście nie powiedzą tego wprost, więc wydaje się, że oni również pięknie wyrażają prawdę, ale za pomocą niejednoznacznych sformułowań tak bardzo ją przeinaczają, że w rzeczywistości ją eliminują. Fałszywi prorocy unikają istoty rzeczy i przy dużej ilości przeczytanych informacji zabijają prawdę i gaszą Ducha Bożego. Potrafią w atrakcyjny sposób głosić herezje i różne półprawdy, pozbawiając w ten sposób ludzi tego, co najcenniejsze – zbawczej wiary! Prawdziwi prorocy natomiast kładą nacisk na zbawczą wiarę, ponieważ bez niej nikt nie będzie zbawiony.

«Bójcie się Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle»

Te słowa Jezusa Chrystusa są zawsze niezwykle aktualne. Wcześniej Jezus powiedział: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą”. Oznacza to, że nie wolno się zastraszać i odchodzić od prawdy, nawet za cenę własnego życia. Tysiące męczenników są tego przykładem. Trwali oni niezłomnie w wierze i nie bali się. Oczywiście, naturalnie boimy się tych, którzy szkodzą naszemu zdrowiu, a tym bardziej tych, którzy grożą nam śmiercią. Dlatego w modlitwie musimy czerpać siłę z Ducha Bożego, aby przetrwać próby.

Ale teraz zastanawiamy się nad pytaniem, kogo właściwie powinniśmy się bać. Niestety, większość ludzi nie tylko nie boi się tego, przed którym ostrzega Jezus, ale wręcz przeciwnie – lubi być przez niego oszukiwana. To dziwny paradoks. Nasza zepsuta natura, czyli, jak mówi Pismo Święte, nasz „stary człowiek” ze swoim błędnym myśleniem, w ogóle nie bierze pod uwagę śmierci, sądu Bożego ani wieczności i automatycznie reaguje odwrotnie.

«Bójcie się Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle»

«Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to,

że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.»

«Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas,

gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.»

Na co tu kładziemy nacisk?

Na miłość Bożą. Werset 5 mówi, że miłość Boża została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Miłość Boża w greckim oryginale wyrażona jest słowem „agape”, w przeciwieństwie do miłości ludzkiej, którą wyraża słowo „philia”. Istnieje różnica między tymi dwoma rodzajami miłości. Miłość Boża jest darem i jest nierozerwalnie związana z Duchem Świętym! Możemy powiedzieć, że jeśli w pełni otrzymaliśmy Ducha Świętego, to ta miłość jest w nas i jesteśmy gotowi być „martyres” (świadkami, męczennikami). Nie wolno nam zgasić ognia miłości Ducha Świętego obojętnością lub niewiarą! Miłość Boża – agape – z naszej strony wiąże się z gotowością do utraty wszystkiego dla Chrystusa.

«A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych

przez Ducha Świętego, który został nam dany.»