Refleksja nad Iz 24,21

„Nastąpi w ów dzień to, iż Pan skarze wojsko niebieskie tam, w górze,

i królów ziemskich tu,  na dole”

Ta wypowiedź proroka Izajasza jest aktualna lub będzie aktualna w nadchodzących dniach. Czym jest wojsko niebieskie w górze? Apostoł Paweł wyjaśnia, że my nie toczymy walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw rządcom świata tych ciemności (kosmokratores), przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich (Ef 6,10n), czyli przeciw tak zwanego wojska niebieskiego. Poprzez ten rząd światem wspomniane siły dążą do samozniszczenia Ziemi poprzez ludzi, którzy im służą, czyli poprzez swoje media. Wiemy, kim są ziemscy królowie. Dziś one zostały zastąpione tzw. systemem demokratycznym i różnymi ideologiami, takimi jak komunizm, faszyzm itp. Za takimi ideologiami stoi także duch, który poprzez określone struktury wpływa na myślenie i działanie ludzi. Pan obiecuje, że skarze siły ciemności „w ów dzień”. Nie ma wątpliwości, że „ów dzień” definitywnie nadejdzie w dniu Sądu Ostatecznego, ale może nadejść nawet przed sądem Bożym. Tak, jak faszyzm został ukarany, choć kosztem wielkich ofiar, tak i każdy inny „-izm” sprzeciwiający się Bogu, prędzej czy później zostanie ukarany i zniszczony.

Bóg dalej prorokuje przez Izajasza: „Zostaną zgromadzeni, uwięzieni w lochu; będą zamknięci w więzieniu, a po wielu latach będą ukarani.  Księżyc się zarumieni, słońce się zawstydzi, bo zakróluje Pan Zastępów na górze Syjon”. A przed tym proroczym stwierdzeniem jest napisane: „Ziemia rozpadnie się w drobne kawałki, ziemia pękając wybuchnie, ziemia zadrgawszy zakołysze się, ziemia się mocno będzie zataczać jak pijany i jak budka na wietrze będzie się chwiała; grzech jej zaciąży nad nią”.

W Bożym słowie są pewne tajemnice, które Bóg objawia pewnym ludziom w określonym czasie. W przeciwnym razie „patrzą i nie widzą, słuchają i nie słyszą”. Jeśli Bóg nie otworzy umysłu, to słowo jest dla nas głuche, albo interpretujemy je w zupełnie innym kontekście. Podstawowe pytanie po przeczytaniu Bożego słowa brzmi: „Co Bóg chce powiedzieć konkretnie do mnie:  do nauczania, do poprawiania, na zachętę?”. Jaka jest dla mnie zachęta płynąca z tego proroczego słowa? Patrzymy na sytuację na świecie i wiemy, że Bóg w historii za grzechy ludzkości czy poszczególnych narodów dopuszczał pewne kary. Po co? Dla wewnętrznego oczyszczenia. A temu wewnętrznemu oczyszczeniu ostatecznie służy nawet wpływ demonów lub diabła, bezpośrednio lub przez złych lub oszukanych ludzi, którzy powodują cierpienie narodów lub konkretnie jednostek. Jedna osoba dręczy drugą z powodu swojej pychy, a ostatecznie całe zło na świecie pochodzi ze wspólnego korzenia, który nazywamy grzechem pierworodnym lub źródłem zła w nas. Celem naszego życia wcale nie jest ustanowienie raju tu na ziemi. Głównym celem jest ocalenie duszy. A to nie jest możliwe własną silą, potrzebuję do tego Bożej pomocy. A Bóg dał je w Jezusie i jest łatwo dostępna przez pokutę, to znaczy przez wyznanie grzechów i przez wiarę, z jaką oddaję je pod moc krwi Chrystusa. To usuwa grzechy, ale nie usuwa całkowicie zła. To znacznie trudniejsza droga, która wiąże się z pójściem za Chrystusem, z wejściem w Chrystusową śmierć, czyli z wyrzeczeniem się własnej woli – swojej samowolki, i z poszukiwaniem woli Bożej w swoim życiu, a konkretnie, jak wykorzystać zgodnie z wolą Bożą ten dzień, który Bóg mi daje.

Mamy dążyć do celu, którym jest życie wieczne, wieczne szczęście, które przygotował dla nas Bóg. Jej osiągnięcie wiąże się z walką duchową. I właśnie w tej walce duchowej, kiedy jesteśmy nawet na samym dnie, wtedy pomoc Boża jest największa, ale trzeba ją z pokorą przyjąć. Wzorem dla nas są tysiące świętych, możemy nawet powiedzieć: wszyscy święci – to nasi starsi bracia, którzy pokazali nam, jak mądrze kroczyć drogą życia.

Kolejny rozdział proroka Izajasza mówi o wizji duchowej odnowy. Porozmawiamy o tym w następnym słowie życia.

Pobierz: Refleksja nad Iz 24,21