Refleksja nad Ps 51, 12-13

«Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste

i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego!

Nie odrzucaj mnie od swego oblicza

i nie odbieraj mi świętego ducha swego!»

Te dwa wersety są częścią psalmu pokutnego, którym modlił się król Dawid po swoim upadku. Psalm zaczyna się od słów: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość!  Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną”.

W tej pokutnej modlitwie, której z pewnością towarzyszyły obfite łzy, król Dawid prosił o czyste serce i odnowienie ducha. Ale ta modlitwa wyraża także głęboką tajemnicę dotyczącą stworzenia nowego serca. Bóg obiecał później przez proroka Ezechiela: „Dam wam nowe serce i… nowego ducha”.

Prośba Dawida: „Stwórz we mnie serce czyste” wyraża, że ludzkie serce nie jest czyste w swojej naturze. Jest zepsute przez grzech pierworodny, który odziedziczyliśmy po naszych przodkach. Z tej nieczystości duchowej pochodzi nie tylko nieczystość moralna, ale także całe zło, jakie popełnia człowiek i ludzkość. W tym momencie król Dawid, oświecony Duchem Bożym, nie dostrzegając być może całej głębi tajemnicy, wypowiada jednak słowo: „stwórz”, to znaczy tęskni za nowym sercem. Na takie pragnienie odpowiada Bóg przez proroka Ezechiela: „Dam wam serce nowe”. To nowe, niepokalane serce – to nowa Ewa, nowa niewiasta, czyli Matka Boża. Duchowe przeszczepienie tego nowego serca dokonało się w godzinie śmierci Jezusa na krzyżu. Pod krzyżem stał uczeń, do którego Jezus powiedział krótkie, ale związane z Bożą wszechmocą słowo: „Oto Matka twoja”. Uczeń odpowiedział z wiarą na to słowo i przyjął nową matkę. Ewa jest matką grzesznego pokolenia. Maryja jest matką nowego pokolenia, a pierworodnym jest sam Syn Boży.

Szczególnie w obecnych czasach transhumanizmu i genderyzmu, które prowadzą do samozniszczenia jednostki i ludzkości, aktualne jest prorocze słowo z Fatimy: „W końcu moje Niepokalane Serce zwycięży”. Matka Boża ma niepokalane serce, ale jest też całkowicie niepokalana. Jeśli Ją przyjęliśmy jako naszą matkę i codziennie wchodzimy w tę prawdę przez wiarę, to jako nasza duchowa matka w bólach rodzi nas na nowo, aż zostaniemy przemienieni w Chrystusa (Ga 4:19). Tę wewnętrzną przemianą w nas dokonywa Duch Święty razem z Nią. Dlatego warunkiem nowego życia, Bożego życia w nas, jest nowe serce i Duch Święty.

Dawid błaga również o odnowienie w nim ducha niezwyciężonego. Apostoł Paweł pisze w 8 rozdziale Listu do Rzymian: „Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi” (w.16). Więc jest nasz ludzki duch, który jest esencją naszej duszy, i jest Duch Boży, który wypełnia wnętrze tych, którzy pokutują.

Pismo Święte świadczy również o tym, że my, ochrzczeni, jesteśmy żywą świątynią Ducha Świętego (1 Kor 6). Jednak ten, kto wyrzuca Ducha Świętego przez grzech ciężki, nie jest już świątynią Bożą, dopóki prawdziwie nie pokutuję. W tym psalmie Dawid motywuje nas do tego, co jest najbardziej potrzebne w życiu chrześcijanina, a jest to prawdziwa pokuta. Potrzebę pokuty i skruszonego sposobu myślenia wyraża również słowami: „Grzech mój jest zawsze przede mną”. Bóg przebaczył nam nasze grzechy, ale aby nastąpiło uzdrowienie duszy, musimy ponownie uświadomić sobie, co nam zostało przebaczone i ponownie z prawdziwym żalem opłakiwać nasze grzechy. Ponadto, czyniąc dobro, mamy zadośćuczynić za wyrządzone zło, mimo że kara wieczna została nam przebaczona. Ale dusza nie jest jeszcze w pełni oczyszczona z grzesznych skłonności. Jeśli nie zadośćuczynimy, czeka nas bolesny czyściec. Mądry chrześcijanin woła wraz ze św. Augustynem: „Panie, tnij mnie i karz tu na ziemi, ale oszczędź mi mąk w wieczności (w czyśćcu)”.

Pobierz: Refleksja nad Ps 51, 12-13