„Dążność ciała wroga jest Bogu– do życia i pokoju”

Werset 7. ósmego rozdziału Listu do Rzymian brzmi: „Dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna”. Werset poprzedni stwierdza: „Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha  do życia i pokoju”. Przez najbliższe dwa tygodnie będziemy rozważać pierwszą część siódmego wersetu: „Dążność ciała wroga jest Bogu”.

Za pośrednictwem Apostoła Duch Boży ponownie i z naciskiem podkreśla fundamentalny konflikt między dążeniami ciała a dążeniami Ducha. Musimy zdać sobie sprawę, że nasze dążenia odzwierciedlają nasz sposób życia: jeśli żyjemy według ciała, myślimy o sprawach cielesnych; jeśli żyjemy według Ducha, myślimy o sprawach duchowych.

Co oznacza życie według ciała? Oznacza to całkowite pomijanie Boga w życiu osobistym, kierowanie się wyłącznie interesami materialnymi, lekceważenie Bożych przykazań, brak troski o poznanie Bożej prawdy oraz niepamiętanie o Bożym sądzie czy wieczności.

„Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju”

Skąd biorą się popędy dążności ciała? Przede wszystkim z trującego korzenia lub źródła zła w nas, a także z ducha tego świata, który jest wrogi Bogu. Dziś myśl społeczna jest uważana za normę, choć ignoruje prawa Boże i nie bierze pod uwagę Boga, śmierci, sądu Bożego i wieczności, a tym bardziej wiecznej kary lub wiecznej nagrody. Ale nie wszystko na świecie jest złe; jest w nim wiele neutralnych rzeczy, idei i prawd, które są z natury dobre. Wszystko to jednak zmierza do celu, który jest sprzeczny z drogą prowadzącą do życia wiecznego. Chodzi o kwestie prawdy i kłamstwa, dobra i zła, cnoty i zniewalającego uzależnienia, a także relacji do samego siebie, do ludzi i do Boga. Świat, duch świata, wraz z egoizmem, wykorzystuje innych dla osiągnięcia swojego tak zwanego „dobra” (a raczej grzechu), fałszywie nazywając to miłością. Często nie akceptuje obiektywnej prawdy, lecz uważa za prawdę półprawdy, a nawet kłamstwa. Duch świata jest w jedności z zatrutym korzeniem w nas oraz z duchem kłamstwa i śmierci – diabłem. Prędzej czy później ten zatruty korzeń przyniesie śmierć.

„Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało;

ci zaś, którzy żyją według Ducha – do tego, czego chce Duch”

Przez ostatnie dwa tygodnie rozważaliśmy Słowo Życia z Listu do Rzymian. Prawdy tu objawione mają kluczowe znaczenie. Nie żyjemy po to, by szukać rozrywek, ale nasze życie powinno stać się drogą naśladowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. To walka o to, co najważniejsze – o życie wieczne! Nasze ziemskie życie jest jedynie próbą tego, czy potrafimy pozostać wierni Panu Jezusowi w walce z własną pychą, tj. z promowaniem własnej woli, która ostatecznie uniemożliwia nam osiągnięcie ostatecznego celu – życia wiecznego. W chrzcie Bóg dał nam pełnię Ducha Świętego, a my sami otrzymaliśmy tego samego Ducha co apostołowie i inni chrześcijanie – zwłaszcza ci, którzy chodzili w Duchu i osiągnęli świętość. My również musimy osiągnąć świętość w okolicznościach, w których żyjemy. W tym celu Bóg udzielił nam pomocy Ducha Świętego, a umierający Jezus dał nam swoją Matkę.

Pycha jest ślepotą i ciemnością. Pokora jest światłem i wzrokiem, zdolnością widzenia rzeczy Bożych. W 8. rozdziale Listu do Rzymian Duch i ciało są stale przeciwstawiane.

„Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło mnie spod prawa grzechu i śmierci”

Żyjemy w czasie. Przez śmierć fizyczną wkraczamy w wieczność. Apostoł przypomina nam: „Wykorzystujcie czas!”. Jak powinniśmy go wykorzystać? Tak, abyśmy postępowali w wierze, to znaczy w Duchu Bożym, i w ten sposób trwali w Chrystusie. Ten, kto trwa w sobie, to znaczy w swoim umyśle, woli i uczuciach, jest pod władzą prawa grzechu. Ten, kto jest w Chrystusie Jezusie, nie jest pod władzą prawa grzechu. Cała tajemnica zwycięskiego życia polega na wejściu w Chrystusa przez wiarę i trwaniu w Nim w próbach. Jeśli utracisz jedność z Chrystusem, popadniesz w prawo grzechu i grzeszysz. Co musisz zrobić? Uświadomić sobie swoją nędzę i natychmiast pokutować. Jak? Duchowo stanąć pod krzyżem Chrystusa i wyznać swój grzech. Przez wiarę w moc krwi Chrystusa przyjmij przebaczenie. To pierwszy krok. Ale przez to jeszcze nie jesteś w Chrystusie Jezusie. Musisz zjednoczyć się przez wiarę z ukrzyżowanym Chrystusem w taki sposób, aby oddać Mu swoją wolę. Wtedy prawo Ducha już działa. W tym momencie nie możesz nawet grzeszyć, ponieważ swoją wolą jesteś całkowicie utożsamiony ze śmiercią Chrystusa, przez którą On pokonał moc grzechu w tobie.

«Dlatego teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie,

którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha.»

Te wersety biblijne z Listu do Rzymian stanowią kontynuację poprzednich. Apostoł woła w nich: „Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku śmierci?”. W rozdziale 8 powiedziano, że ci, którzy są w Chrystusie Jezusie, są wyzwoleni. Prawo Ducha życia w Chrystusie Jezusie uwalnia od prawa grzechu i śmierci. Proces naszego wyzwolenia w każdej nowej sytuacji dokonuje się raz po raz tylko w Chrystusie Jezusie.

Prawo grzechu jest mechanizmem, z którym nie jesteśmy w stanie walczyć o własnych siłach. Prawo Ducha życia działa w tych, „którzy chodzą, nie według ciała, ale według Ducha” (Rz 8,1).

«Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma»

Kim jest dziś prorok? Ten, kto głosi prawdy Boże, stoi za nimi i cierpi za nie. Nie każdy, kto prorokuje, jest prorokiem. Nawet małe dziecko może prorokować, gdy mówi coś z Ducha Bożego dla zachęty, pouczenia lub napomnienia. Przecież w Liście do Koryntian apostoł wzywa nas do  gorliwego zabiegania o dar proroctwa. Proroctwo nie oznacza przepowiadania przyszłości. Biblijny termin „prorokować” oznacza głoszenie słowa Bożego w mocy Bożej, w sposób aktualny, tak aby dotarło do ludzkiego serca.

Jednak dziś wciąż istnieją fałszywi prorocy i jest ich bardzo wielu. Na wydziałach teologicznych są to liberalni teologowie, którzy zaprzeczają boskości Chrystusa, Jego prawdziwemu i historycznemu zmartwychwstaniu, a nawet samej boskiej inspiracji Pisma Świętego. W rzeczywistości nie wierzą w żadne cuda w Piśmie Świętym. Oczywiście nie powiedzą tego wprost, więc wydaje się, że oni również pięknie wyrażają prawdę, ale za pomocą niejednoznacznych sformułowań tak bardzo ją przeinaczają, że w rzeczywistości ją eliminują. Fałszywi prorocy unikają istoty rzeczy i przy dużej ilości przeczytanych informacji zabijają prawdę i gaszą Ducha Bożego. Potrafią w atrakcyjny sposób głosić herezje i różne półprawdy, pozbawiając w ten sposób ludzi tego, co najcenniejsze – zbawczej wiary! Prawdziwi prorocy natomiast kładą nacisk na zbawczą wiarę, ponieważ bez niej nikt nie będzie zbawiony.

«Bójcie się Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle»

Te słowa Jezusa Chrystusa są zawsze niezwykle aktualne. Wcześniej Jezus powiedział: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą”. Oznacza to, że nie wolno się zastraszać i odchodzić od prawdy, nawet za cenę własnego życia. Tysiące męczenników są tego przykładem. Trwali oni niezłomnie w wierze i nie bali się. Oczywiście, naturalnie boimy się tych, którzy szkodzą naszemu zdrowiu, a tym bardziej tych, którzy grożą nam śmiercią. Dlatego w modlitwie musimy czerpać siłę z Ducha Bożego, aby przetrwać próby.

Ale teraz zastanawiamy się nad pytaniem, kogo właściwie powinniśmy się bać. Niestety, większość ludzi nie tylko nie boi się tego, przed którym ostrzega Jezus, ale wręcz przeciwnie – lubi być przez niego oszukiwana. To dziwny paradoks. Nasza zepsuta natura, czyli, jak mówi Pismo Święte, nasz „stary człowiek” ze swoim błędnym myśleniem, w ogóle nie bierze pod uwagę śmierci, sądu Bożego ani wieczności i automatycznie reaguje odwrotnie.

«Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas,

gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.»

Na co tu kładziemy nacisk?

Na miłość Bożą. Werset 5 mówi, że miłość Boża została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Miłość Boża w greckim oryginale wyrażona jest słowem „agape”, w przeciwieństwie do miłości ludzkiej, którą wyraża słowo „philia”. Istnieje różnica między tymi dwoma rodzajami miłości. Miłość Boża jest darem i jest nierozerwalnie związana z Duchem Świętym! Możemy powiedzieć, że jeśli w pełni otrzymaliśmy Ducha Świętego, to ta miłość jest w nas i jesteśmy gotowi być „martyres” (świadkami, męczennikami). Nie wolno nam zgasić ognia miłości Ducha Świętego obojętnością lub niewiarą! Miłość Boża – agape – z naszej strony wiąże się z gotowością do utraty wszystkiego dla Chrystusa.

„A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych

przez Ducha Świętego, który został nam dany”

Na co kładziemy nacisk?

Nacisk kładziemy tu na słowo „nadzieja”. Przykładem dla nas jest Abraham, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei” (Rz 4,18). Abraham uznał więc, że Bóg jest Wszechmogący. Stanął przed Nim ze swoją bezradnością i zaufał, że Bóg może uczynić cud.

Praktyczne zastosowanie:

Kiedy ogarnia nas beznadzieja, bądźmy świadomi Bożej obecności i wszechmocy i powtarzajmy z wiarą kilka razy: „Jezu, ufam Tobie”.

«Tak więc, bracia, już nie jesteśmy dłużnikami ciała, aby żyć według ciała…

Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli»

Pytanie: Komu nie jesteśmy dłużnikami według Rz 8,12a?

Odpowiedź: …………….

Pytanie: Co z tego wynika według Rz 8,12b?

Odpowiedź: ………………

Pytanie: Co czeka tych, którzy żyją według ciała, według Rz 8,13a?

Odpowiedź: ……………..

Pytanie: Jak uśmiercać popędy ciała według Rz 8,13b.

Odpowiedź: ……………

Pytanie: Co czeka tych, którzy uśmiercają popędy ciała Duchem, według Rz 8,13c?

„Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy”

Duch Boży daje światło. Wtedy człowiek może uświadomić sobie prawdę, której wcześniej w ogóle nie dostrzegał lub widział w fałszywym świetle. Na przykład, Duch pokaże, że to, co w twoim życiu do tej pory wydawało się przypadkiem, wcale nim nie było, i teraz, po kilku latach, będziesz to wiedział. To, co uważałeś za porażkę, okazało się zwycięstwem. Z krzywdy, która cię trapiła, w końcu odniosłeś korzyść. To, co uważałeś za nieszczęście, było jedynie barierą chroniącą przed znacznie większym nieszczęściem. W tamtym czasie człowiek nie pojmował tego rozumem.

Duch Boży daje wiedzę, zwłaszcza w sprawach duchowych. Obnaża grzech. Otwiera Pismo Święte. Niektóre fragmenty Pisma Świętego, które wcześniej były dla ciebie niezrozumiałe, nagle poruszą twoją najgłębszą istotę i doprowadzą cię do osobistego poznania grzechu i przebaczającej miłości Boga. Duch Boży prowadzi nas do wewnętrznej relacji z naszym Zbawicielem, abyśmy mogli Go lepiej poznać i bardziej kochać. Największą przeszkodą w miłości do Boga jest grzech pierworodny w nas, czyli skłonność do wiary w kłamstwa i czynienia zła. Wszelkie prawdy (zarówno z Pisma Świętego, jak i z Katechizmu) bez Ducha Bożego, jak głosi Słowo Boże, są dla nas jedynie literą, która zabija, Duch zaś daje życie (2 Kor 3,6). Jezus powiedział do apostołów, a także do nas: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie.  Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (J 16,12-13).