Refleksja nad Mt 6:14

„Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski”

Jest to jedyny komentarz Jezusa do modlitwy „Ojcze nasz”, w której prosimy: „Ojcze, …odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Warunkiem, aby Bóg mi przebaczył, jest przebaczenie o wiele mniejszych przewinień, które przeciwko mnie popełnił mój bliźni. Osoba, która jest świadoma swoich grzechów przed Bogiem i kary, która go za nie czeka, przyjmuje jako rzecz oczywistą to, czego wymaga od niej Bóg. Następnie Jezus dodaje: „Jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień”, więc sprawa jest całkowicie jasna.

Są ludzie, którzy mówią: „Nie mogę pozbyć się winy, nie wierzę, że Bóg naprawdę mi wybaczył. Wyznałem swoje grzechy, ale poczucie winy trwa”. Powodem zamieszania w duszy i niepewności przebaczenia jest właśnie to, że człowiek nie przebacza swoim bliźnim ich drobnych przewinień i pozostaje w goryczy. Ktoś mówi: „Wybaczam, ale nie zapominam”. Do takiej postawy są skłonne szczególnie niektóre kobiety. Zasadniczo oznacza to, że taka osoba w ogóle nie wybacza, ale pozostaje w gorzkości i obraźliwości. Dlaczego jest tak? Ponieważ koncentruje się na swoim ego i kieruje się tylko swoją dumą i swoimi uczuciami. Nie ma prawdziwej, biblijnej wiary, która patrzy na Boga, i nie chce uświadomić sobie strasznej rzeczywistości, że w stanie nieprzebaczenia zmierza do piekła. Ta fałszywa wiara praktycznie nie liczy się ani z prawdziwą skruchą, ani z prawdziwą samokrytyką. Ale Jezus mówi, że powinniśmy nie tylko przebaczać winnym, ale powinniśmy nawet pójść pierwsi i przeprosić ich: „Najpierw idź i pojednaj się ze swoim bratem”. Jeśli brat odrzuciłby pojednania, Bóg widzi mój wyraźny gest przebaczenia, a zarazem pokory, a to ma wielką wartość. Tym odpokutuję za czyściec.

Pobierz: Refleksja nad Mt 6:14