„Każdego, kto tych słów moich słucha,

a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym,

który dom swój zbudował na piasku”.

Jezus dodaje do tego: „Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki”. To jest ostrzeżenie Jezusa. Mówi się krótko: dom runął, a upadek jego był wielki. Dlaczego ten dom ludzkiego życia runął? Został zbudowany na piasku swoich marzeń, swoich planów, swoich żądań… Nie został zbudowany na skale, którą jest Chrystus i jego ewangeliczne żądania. Ale nie wystarczy je tylko usłyszeć, trzeba je realizować.

Jezus wspomniał o tej potrzebie realizacji słowa Bożego, kiedy kobieta w tłumie zawołała: „Błogosławione łono, które Cię nosiło…”. On powiedział: „Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je” (Łk 11:27).

„Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je,

można porównać z człowiekiem roztropnym,

który dom swój zbudował na skale”

Następnie Jezus kontynuuje: „Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony” (w. 25). Na końcu Kazania na Górze Jezus opowiada tę przypowieść o dwóch budowniczych. Jeden zbudowany na skale, a drugi na piasku. O tym, który budował na skale, mówi się, że nie tylko usłyszał słowo Boże, ale także wcielił je w życie. Dlatego gdy nadeszła próba życia, przedstawiona w przypowieści pod postacią wichru, burzy i fal morskich, nie runął, bo był utwierdzony na skale.

«Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy».

Pan Jezus wyznacza nam zasady nawet w przyziemnych sprawach naszego codziennego życia. Są to zwykłe troski, troski o przyszłość, o jedzenie, o finanse, o zdrowie, o siebie i swoją rodzinę, troski o dom czy mieszkanie itp. Jezus daje prostą instrukcję, abyśmy nie martwili się o jutro, bo każdy dzień ma dość swojej biedy. Więc musimy skupić się na tym, aby przeżyć dany nam dzień zgodnie z wolą Bożą. Jezus mówi: „Dosyć ma dzień swojej biedy”. W innym miejscu Jezus mówi, że powinniśmy czuwać, bo nie wiemy, kiedy nadejdzie śmierć. Ona uwolni nas od wszelkich trosk. Pismo Święte mówi, że mamy wykorzystywać czas. Troski okradają nas ze spokoju. Jeśli człowiek jest przytłoczony wieloma troskami, musi sformułować skalę wartości i rozróżniać, co w danej sytuacji należy zrobić najpierw, a następnie to zrobić, oraz odłożyć to, co nie jest tak istotne, a nawet zbędne.

„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się, i kradną”

Nasza natura, zepsuta przez grzech pierworodny, nie myśli o skarbach w niebie, gdzie rdza nie niszczy, a złodzieje nas okradają, ale skłania się ku materializmowi. Widzi w nim zabezpieczenie na przyszłość, a nawet ma upodobanie w pysze życia i gardzi innymi, którzy nie mają majątku. W przypowieści o bogaczu, który chciał zburzyć swoje stodoły i zbudować większe, Jezus mówi: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?”. Oczywiście tacy ludzie nie liczą się ze śmiercią ani końcem. W momencie ciężkiej choroby, a zwłaszcza w godzinie śmierci, doznają wielkiego szoku. Jeśli zachowują chrześcijańską wiarę, ale ich serce przywiązane do majątku, w godzinie śmierci im trudno będzie pozbyć się demona mamony. Jezus mówi wyraźnie: „Nie możecie służyć Bogu i mamonie”.

„Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski”

Jest to jedyny komentarz Jezusa do modlitwy „Ojcze nasz”, w której prosimy: „Ojcze, …odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Warunkiem, aby Bóg mi przebaczył, jest przebaczenie o wiele mniejszych przewinień, które przeciwko mnie popełnił mój bliźni. Osoba, która jest świadoma swoich grzechów przed Bogiem i kary, która go za nie czeka, przyjmuje jako rzecz oczywistą to, czego wymaga od niej Bóg. Następnie Jezus dodaje: „Jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień”, więc sprawa jest całkowicie jasna.

Są ludzie, którzy mówią: „Nie mogę pozbyć się winy, nie wierzę, że Bóg naprawdę mi wybaczył. Wyznałem swoje grzechy, ale poczucie winy trwa”. Powodem zamieszania w duszy i niepewności przebaczenia jest właśnie to, że człowiek nie przebacza swoim bliźnim ich drobnych przewinień i pozostaje w goryczy.