„Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie,

mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia”

W tym rozdziale apostoł Paweł porusza kwestię mądrości ludzkiej i Bożej. Pisze: „Napisane jest bowiem: Wytracę mądrość mędrców, a przebiegłość przebiegłych zniweczę.  Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata?  Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących.  Tak więc, gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan,  dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą.  To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi” (1 Kor 1:19-25).

Prawdziwa mądrość, czyli prawdziwa filozofia życia, liczy się ze śmiercią i wiecznością. W przeciwnym razie ludzka mądrość jest naprawdę głupotą, ponieważ bojkotuje najważniejszą rzecz, jaka istnieje, a mianowicie zdobycie życia wiecznego i uznanie rzeczywistości, że wszystko tu na ziemi jest przejściowe i że nie przynieśliśmy niczego materialnego tutaj i niczego nie zabierzemy. Ale do wieczności zabierzemy ze sobą dobre i złe uczynki.

„Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie,

mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia”

„Jeżeli zaś sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni.

Lecz gdy jesteśmy sądzeni przez Pana, upomnienie otrzymujemy,

abyśmy nie byli potępieni ze światem”

„Jeżeli zaś sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni.
Lecz gdy jesteśmy sądzeni przez Pana, upomnienie otrzymujemy,
abyśmy nie byli potępieni ze światem”

W Piśmie Świętym te słowa odnoszą się do świętego przyjęcia Ciała i Krwi Pańskiej, ale w ogóle mają też głębokie znaczenie. Nie tylko przystępując do Stołu Pańskiego powinniśmy okazywać prawdziwy samokrytycyzm, ale także w ciągu dnia powinniśmy szczerze stanąć w świetle Bożym i nazwać swój grzech grzechem, lenistwo lenistwem, zazdrość zazdrością, a obraźliwość obraźliwością. Podstawową relacją do Boga jest prawdziwość, a prawdziwość wiąże się z pokorą i odwagą wyznania własnego grzechu, że dałem się oszukać, że nie był czujny.

„Pan Bóg otworzył mi ucho,

a ja się nie oparłem ani się cofnąłem”

 W 50 rozdziale proroka Izajasza stwierdzenie to poprzedzają następujące słowa: „Tak mówi Pan: Czemu, gdy przyszedłem, nie było nikogo? Wołałem, a nikt nie odpowiadał? Czyż zbyt krótka jest moja ręka, żeby wyzwolić? Czy nie ma siły we Mnie, ażeby ocalić?”. I dalej, Bóg przypomina nam o swojej wszechmocy: „Oto jedną moją groźbą osuszam morze, zamieniam rzeki w pustynię; cuchną ich ryby skutkiem braku wody i giną z pragnienia. Przyodziewam kirem niebiosa i wór im wkładam jako okrycie”.

Po tych słowach mówi się o słudze Bożym, który znosi bicia i ciosy, ale pozostaje wierny, bo wie, że Pan jest z nim: „Pan Bóg mnie obdarzył językiem uczonych, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie”. Każdy, kto przyjął Chrystusa, powinien starać się być Jego uczniem.

„Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się cofnąłem.”

„Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło”

W rozdziale 9 prorok Izajasz mówi o ciemności i światłości, a w 5 wersecie pisze: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza”. Tymi słowami wskazuje na narodziny Zbawiciela, o którym mówi się, że „Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki”. Mówi o królestwie, które wiąże się z pokojem bez granic, a atrybut wieczności podkreśla także fakt, że odtąd i na wieki umocni lud prawem i sprawiedliwością.

Werset poprzedzający ten, który będziemy powtarzać jako słowo życia, stwierdza: „Bo nie zawsze będzie miał ciemności ten kraj, który cierpi ucisk. W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę morską za Jordanem w Galilei pogańskiej”.

„Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło”

„Piotr powiedział do nich: Nawróćcie się

i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa

na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego”

„Piotr powiedział do nich: Nawróćcie się i niech każdy z was

ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie

grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego”.

Te słowa wypowiedział apostoł Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy w Jerozolimie było wielu pielgrzymów. Kiedy powstał wielki hałas, wielu pielgrzymów zebrało się na Syjonie, gdzie Duch Święty zstąpił na apostołów, aby dowiedzieć się, co się stało. Następnie wystąpił apostoł Piotr i dał tym pielgrzymom świadectwo o tym, co się wydarzyło, a także wykazał związek z przepowiedniami Pisma Świętego. Zacytował proroka Joela: „Wyleję Ducha Mego na Moje sługi i sługi”. Następnie mówił o Jezusie, że On jest prawdziwym Mesjaszem, Odkupicielem. W mocy Ducha Świętego świadczył o Jego zmartwychwstaniu i składał osobiste świadectwo o spotkaniach z Chrystusem, które miały miejsce w ciągu 40 dni po Jego zmartwychwstaniu. Piotr wypowiedział prorocze słowo i powiedział im, że oni, czyli ich przywódcy religijni, zabili Zbawiciela. W tym momencie Duch Boży oświecił pielgrzymów, oni byli poruszeni kazaniem i szczerze pytali, co mają czynić.

„Gdy Duch Święty zstąpi na was,

otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei,

i w Samarii, i aż po krańce ziemi”