Refleksje nad Słowem Życia Iz 9:2 (9:1)

„Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło”

W rozdziale 9 prorok Izajasz mówi o ciemności i światłości, a w 5 wersecie pisze: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza”. Tymi słowami wskazuje na narodziny Zbawiciela, o którym mówi się, że „Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki”. Mówi o królestwie, które wiąże się z pokojem bez granic, a atrybut wieczności podkreśla także fakt, że odtąd i na wieki umocni lud prawem i sprawiedliwością.

Werset poprzedzający ten, który będziemy powtarzać jako słowo życia, stwierdza: „Bo nie zawsze będzie miał ciemności ten kraj, który cierpi ucisk. W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę morską za Jordanem w Galilei pogańskiej”.

W Ewangelii Mateusza początek działalności Jezusa opisany jest w 4 rozdziale, w wersetach 13-17: „Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie»”. Tym wielkim światłem, tym boskim, duchowym światłem jest sam Jezus. On powiedział: „Jestem światłością świata”. A także : „światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki”.

W prologu apostoła Jana, czyli w 1 rozdziale, napisano: „W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła”. Słowo Boże ponownie podkreśla, że prawdziwym światłem jest Jezus, prawdziwy Bóg, który stał się człowiekiem: „Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka… Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał… Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili”.

My, którzy weszliśmy w rok 2024, widzimy, że chociaż światło Boże przyszło na świat, panuje niezwykle silna duchowa ciemność. Można powiedzieć, że ludzie dosłownie tracą sumienie i rozum, a wielu akceptuje największą głupotę, największą ciemność, która nas otacza i która narzuca się nam jako fałszywe światło. Przypomnijmy ideologię gender, która głosi, że mężczyzna nie jest mężczyzną, a kobieta nie jest kobietą. Albo wbijają nam teraz do głów tzw. kryzys klimatyczny, o którym prawdziwi naukowcy oświadczyli, że go nie ma i że jest to fikcja. Niemniej jednak ludzie akceptują to kłamstwo i tragedia polega na tym, że wyciągają z niego bezsensowne wnioski, takie jak konieczność uboju krów i niszczenia rolnictwa, w imię tzw. redukcji emisji, a nie patrzą na fakt, że to spowoduje sztuczny głód. Największą bzdurą jest to, że my, rzekomo, zwiększamy emisje poprzez nasze oddychanie i naszą działalność, dlatego ocenia się nas jako szkodniki, które należy redukować. Nawet wielu studentów uniwersytetów traktuje te fantasmagorie poważnie, jakby postradało zmysły i zgadza się, że ludzkość naprawdę trzeba eksterminować, ponieważ rzekomo jest szkodliwa.

Przykładem przestępczej manipulacji była i afera covidowa, którą szczególnie wspierał pseudopapież Bergoglio i która poprzez wprowadzenie eksperymentalnych szczepień spowodowała wiele szkód życiu ludzi.

Dziś ludzie akceptują i wierzą w największe bzdury i kłamstwa, ale nie znają lub nie chcą znać prawdy o życiu naturalnym i prawdy, która odpowiada na najbardziej podstawowe pytanie: jaki jest sens i cel życia człowieka. Dziś jest to szczególny rodzaj demonicznej ciemności, która zaślepia rozum. Widzimy manipulację ciemnością w środkach masowego przekazu, gdzie kłamstwo jest nieustannie przedstawiane jako prawda, nawet jeśli prowadzi do szkody zarówno doczesnej, jak i wiecznej. A największą tragedią jest to, że największym nosicielem ciemności jest ten, który uważa się za widzialnego przedstawiciela Chrystusa na ziemi, chociaż sam publicznie poświęcił się szatanowi w Kanadzie. Ale katolicy tego nie widzą i nie słyszą oraz nie chcą poznać prawdy ani respektować nauczania Kościoła i Tradycji, choć Ojcowie Kościoła stanowczo przestrzegają, że papież, oczywisty heretyk, sam wykluczył się z Kościoła i dlatego nie może być jego głową.

Obecna ślepota duchowa i intelektualna, czyli ciemność, jest szokująca, niezrozumiała i być może nigdy w historii ludzkości nie była w takim stopniu, nawet w czasach pogańskich. A jednak światło przyszło na świat i światło to jest w Chrystusie. Dziecię się nam narodziło, Jezus przyszedł jako bezbronne dziecię. Przyszedł jako światło, aby ludzie, którzy chodzą w ciemności, mogli ujrzeć wielkie światło. Światło zaświeci nad tymi, którzy mieszkają w ciemnej krainie śmierci, ale to światło musi zostać przyjęte. Tym, którzy Go przyjęli, dał moc, aby stali się dziećmi Bożymi.

Mamy chodzić, czyli żyć, w tym świetle Ewangelii Chrystusowej, a wtedy czeka na nas światło chwały Bożej, w którym będziemy oglądać Boga. Czeka na nas światło niestworzone, którego promień jest światłem duchowym, dającym naszemu rozumowi poznanie prawdy – prawdy wiecznej. Najważniejsze jest teraz przyjęcie światła, które już do nas przyszło, przyjęcie Jezusa. On jest światłem każdego człowieka i światłem świata.

Pobierz: Refleksje nad Słowem Życia Iz 9:2 (9:1)