Rozważania nad Słowem Życia Rz 8,8

„Сi, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą”

Fragment ten dotyczy sfery naszego myślenia. Nasze myślenie jest zakorzenione albo w ciele, to znaczy wyłącznie w naszych egoistycznych interesach. Albo nasze myślenie jest zakorzenione w Duchu, to znaczy szanujemy prawa Boże i nasze myślenie jest wertykalne, to znaczy myślimy o wieczności i staramy się wypełniać wolę Bożą.

W przeszłości ludzie myśleli, że centrum wszystkiego jest Ziemia i wszystko kręci się wokół niej, dlatego wyznawali geocentryzm. Stwierdzono jednak, że jest to opinia fałszywa i zamieniono ją na stwierdzenie, że centrum jest Słońce i wszystko kręci się wokół niego, czyli heliocentryzm. Ale potem okazało się, że to także fałszywa opinia. Jeśli przejdziemy do sfery duchowej, wiele osób uważa swoje ego za centrum całego wszechświata – i jest to egocentryzm. Jeśli nie żyjemy prawdziwie wiarą w Trójjedynego Boga, to egocentryzm jest głównym programem i treścią naszego życia, a my kroczymy fałszywą drogą. Prawdziwy pogląd to teocentryzm: Theos – czyli Bóg – jest centrum całego wszechświata i naszego życia.

Aby Bóg był w centrum życia chrześcijanina, należy przeciwstawić się panowaniu własnego ego z jego myśleniem, czyli egocentryzmowi, myśleniu cielesnemu. Mówi się o nim: „Dążność ciała  wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna”.

Nawrócenie oznacza przyjęcie Chrystusa jako swojego Zbawiciela, a także jako Pana. Naśladowanie Chrystusa oznacza trwanie w tym kierunku i na tej drodze – naśladowanie Go i podążanie za Nim, zgodnie z Jego wezwaniem: „Zaprzyj się samego siebie! Naśladuj Mnie!”. Musimy wyrzec się sposobu myślenia właściwego ciału, a dla nas to stanowi krzyż. Musimy cierpliwie nieść ten krzyż i podążać za Jezusem. Wówczas czeka nas Golgota – oddzielenie od „starego człowieka” – a po niej wejście do wiecznej chwały w niebie. Taki jest program dla każdego chrześcijanina: mężczyzny czy kobiety, mnicha czy księdza.

Fałszywą postawą rodziców jest zmuszanie dorastającego chłopca lub dziewczynki do wyparcia się ducha świata i przeciwstawiania się mu, bez zapewnienia warunków do nawrócenia. Bez prawdziwego nawrócenia zaparcie się siebie jest ciężarem nie do uniesienia, który każdy chce jak najszybciej zrzucić. Jeśli jednak nawróci się, zmieni swoje myślenie – a Duch Boży mu to da – nastąpi kolejny etap walki, aby już nie wrócił do świata. Dlatego potrzebuje żywej społeczności i zachęty na drodze naśladowania Chrystusa.

Pobierz: Rozważania nad Słowem Życia Rz 8,8