BKP: Wezwanie do rewolucji w Kościele katolickim – od głowy (Część 2)

9.10.2026

Najbardziej palącym pytaniem współczesnego Kościoła katolickiego jest to, czy papież Franciszek był jawnym heretykiem. Ojcowie Kościoła wypowiadają się jasno w kwestii papieża, jawnego heretyka: on sam wykluczył się z Kościoła, a ponieważ nie jest już jego członkiem, nie może być jego głową. Tego nauczają św. Cyprian, św. Augustyn, św. Hieronim, św. Atanazy, a także Nauczyciele Kościoła: św. Robert Bellarmin, św. Franciszek Salezy, św. Alfons Liguori i św. Antoni z Florencji oraz papieże Innocenty III (1198) i Paweł IV (1559). Problem jednak w tym, że papież, który jest jawnym heretykiem, dobrowolnie nie zrzeknie się swojej władzy.

Możesz obejrzeć to wideo tutaj: https://youtu.be/tZ-HTFMuVS8
https://rumble.com/v7h4gqk-rewolucji2.html
https://www.bitchute.com/video/F1H6AKQs6sJC/
https://crowdbunker.com/v/AE5jHjYrKW

Niedawno dziennikarz zadał arcybiskupowi Carlo Marii Vigano następujące pytanie: „W jaki sposób Kościół może odzyskać nienaruszalność wiary, pewność doktryny, a przede wszystkim Głowę, która będzie prawdziwie wierna misji Piotra?”.

Arcybiskup odpowiada: „Na niektóre pytania odpowiada nam historia Kościoła. Po pierwsze, kryzys zakończy się, gdy Głowa Kościoła powróci do tego, po co go Chrystus ustanowił: (prawowierny) papież uroczystym aktem potępi herezje Soboru i okresu posoborowego… oraz odrzuci synodalność jako coś obcego boskiej organizacji Kościoła. Z ludzkiego punktu widzenia nie jest dziś jasne, jak mogłoby się to wydarzyć, ponieważ cała hierarchia jest skorumpowana, a wśród tych, którzy mogliby to zrobić, nie ma nikogo, kto by miał do tego choćby najmniejszą ochotę”.

Zadajmy więc pytanie: Co powinniśmy zrobić? W jaki sposób, poza nadzwyczajną interwencją Boga, mogłoby nastąpić odrodzenie Kościoła kojarzone z prawowiernym papieżem? Odpowiedź: Istnieją cztery możliwe opcje.

Opcja pierwsza: Odmowa posłuszeństwa uzurpatorowi papiestwa. W tej sytuacji nie da się być posłusznym, ponieważ w ten sposób stalibyśmy się współwinni.

Ta konieczność ratunkowego nieposłuszeństwa wynika także z bulli dogmatycznej Pawła IV: heretykowi, zwłaszcza jeśli to jest papież, nie mogą – a raczej nie powinni – być posłuszni wierzący, w tym księża i biskupi. Jeśli heretyk okupujący rząd papieski, zacznie karać za rzekome nieposłuszeństwo i powoływać się na prawo kościelne, którego nadużywa, aby promować drogę apostazji, to prawo to nie ma mocy. Papież, jawny heretyk, niszczy istotę Kościoła, a jednocześnie tych, którzy bronią Kościoła, paradoksalnie karze ekskomuniką. Kto słucha papieża, jawnego heretyka, przyłącza się do niego w buncie przeciw Bogu i wyklucza się z drogi zbawienia. Są tylko dwie możliwości: albo odrzucić heretyka, albo odrzucić prawo Boże. Wierność i posłuszeństwo Bogu muszą iść w parze z nieposłuszeństwem wobec heretyka okupującego władzę kościelną. To konieczne nieposłuszeństwo prędzej czy później doprowadzi do ostatecznego oddzielenia się od papieża-heretyka. Takim jest i Leon  Prevost, który propaguje drogę sodomskiej antyewangelii.

Problem pojawi się, gdy ksiądz lub biskup będzie stawiał opór. Wtedy heretycki papież usunie biskupa ze stanowiska. Jeżeli opór będzie stawiał ksiądz, biskup podległy arcyheretykowi Leonowi, ekskomunikuje go za wierność Chrystusowi i Ewangelii. Jeśli jednak biskupi i księża nie będą czekać, aż heretyk nadużyje wobec nich swojej władzy, lecz zamiast tego powstaną w oporze, pozostaną wierni Chrystusowi i uratują powierzone im dusze.

A co z biskupem, którego Leon Prevost usunie ze stanowiska, a nawet ekskomunikuje? Może odmówić posłuszeństwa heretykowi, jak zapisano w bulli doktrynalnej Pawła IV i oddzielić od niego wraz z całą diecezją. Im więcej biskupów to zrobi, tym większa nadzieja na odnowę Kościoła. Ostatecznie ci, którzy oddzielili się od heretyka, mogą być jednymi z pierwszych, którzy przyjmą prawowitego i prawowiernego papieża.

Dziś nie można już bezczynnie czekać. Należy zorganizować opór. Pismo Święte mówi: „Nie stawialiście jeszcze oporu w swojej walce z grzechem (herezją) aż do przelania krwi” (Hebrajczyków 12,4). Ten opór uratuje strukturę kościoła i prawowierne nauczanie. Teorię nieposłuszeństwa podziela także ruch Piusa X, co zademonstrował, konsekrując czterech biskupów bez zgody papieża, nawet za cenę ogłoszenia tzw. ekskomuniki na biskupów i wiernych. Czy ruch Piusa X zrobi drugi krok i wybierze prawowiernego papieża? Ktoś musi dokonać pierwszego przełomu. Bez tego jest to niemożliwe. Jeśli zrobi to grupa biskupów podziemnych, znajdą się w trudnej sytuacji, bo nie będą mieli poparcia wiernych.

Opcja druga: Konferencja biskupów danego kraju wyraźnie potępi herezję obecnego papieża, który okupuje rząd papieski. Upublicznią fakt, że jest on jawnym heretykiem i dlatego nie jest już nawet członkiem Kościoła katolickiego, a tym bardziej jego głową. Biskupi, jako następcy apostołów, nie tylko mają do tego prawo, ale jest to także ich obowiązek. Kto jeszcze ma władzę autorytatywnie ogłosić apostoła Judasza uzurpatorem tronu Piotra?

Ale uzurpator Leon śmieje się z tego, bo wie, że wielu biskupów jest tak skorumpowanych, podatnych na szantaż i tchórzliwych, że nie zrobią nic, aby uratować Kościół. Jeśli jakikolwiek biskup odmówi posłuszeństwa, wówczas papież ukarze go nieważną ekskomuniką, która jednak działa z powodu fałszywego posłuszeństwa. Gdyby prawowierny biskup miał za sobą prawowiernych księży i ​​wiernych, mógłby odejść z całą diecezją – oddzielić się od antykościoła Bergoglio. Stanowiłoby to precedens dla całego Kościoła. A gdyby była za nim cała Konferencja Episkopatu, to mogliby w nadzwyczajnych okolicznościach wybrać prawowitego papieża, bo obecny papież nie jest papieżem ważnym, a jedynie uzurpatorem rządu.

Jeśli chodzi o kardynałów, to w historii w nadzwyczajnych okolicznościach grupa pięciu kardynałów wybrała poza Rzymem nowego papieża Mikołaja II (1159), a następnie synod uznał obecnego papieża Benedykta X za nieważnego. Jednak dzisiejszy problem polega na tym, że większość kardynałów została wybrana przez Bergoglio.

Biskupi afrykańscy, w przeciwieństwie do Europy i Ameryki, jednogłośnie odrzucili papieską deklarację „Fiducia supplicans”. Ale nie są już w stanie zrobić drugiego radykalnego kroku, aby przynajmniej jedna Konferencja Episkopatu w Afryce oddzieliła się od odstępczego Watykanu i ogłosiła prawowitego papieża. Stałoby się to precedensem dla całej Afryki i całego świata. Ale tego kroku nie można oczekiwać ze względu na mentalność afrykańską. Bergoglio mianował tyrana i oszusta Bezungę kardynałem, czyli swoją prawą ręką i nadzorcą Afryki. On wybiera na biskupów takich księży, którzy będą gotowi poddać się herezji i pod fałszywym posłuszeństwem zdradzić Chrystusa i Jego Ewangelię.

Gdyby jeszcze istniał kraj katolicki, w którym Konferencja Episkopatu oddzieliłaby się od odstępczego Watykanu, wówczas jej obowiązkiem byłoby wybranie nowego papieża. Nowy papież pośmiertnie ekskomunikowałby papieża Franciszka. Podobnie VI i VIII Sobory Generalne oraz papieże Leon II i Hadrian II pośmiertnie ekskomunikowali papieża Honoriusza za herezję monoteletyzmu.

Aby Kościół został oczyszczony i aby mogła nastąpić prawdziwa reforma, nowy papież musiałby nazwać Sobór Watykański II tym, czym naprawdę był, i oczyścić Kościół z duchowych szkód, jakie wyrządził. W przeciwnym razie powszechne odrodzenie Kościoła nie nastąpi.

Opcja trzecia: Trzecia opcja to Kościół katakumbowy. Jeśli ani kardynałowie, ani biskupi diecezjalni, ani ruch Piusa X nie zrobią radykalnego kroku i nie oddzielą się od heretyckiego papieża, instytucja katolicka pozostanie, ale z trującymi naukami, które prowadzą masy oszukanych ludzi na wieczną zagładę. Garstka wierzących ucieknie z tonącego Titanica na łodzie ratunkowe podziemnego Kościoła. Są tu biskupi, którzy prawie nie mają wierzących, ale mają prawne święcenia następcze od arcybiskupa Thuca.Pewnie są już gotowi, że jeśli kardynałowie lub biskupi diecezjalni nic nie zrobią, sami ogłoszą prawowiernego papieża. Fakt, że odstępczy Watykan będzie się z tego śmiać, nie zmienia faktu, że z biegiem czasu ludzie szczerze poszukujący prawdy dołączą do tego podziemnego kościoła. Tak będzie wyjście. Teraz de facto nie jest.

Opcja czwarta: Przedsoborowy teolog Harrigue-Lagrange bronił teorii o tym, jak postępować w przypadku heretyckiego papieża. Mówi o niepełnym soborze składającym się z kilku biskupów lub kardynałów, którzy uznają papieża-heretyka za nieważnego i jednocześnie wybiorą prawowitego papieża.

W przypadku obecnego papieża-heretyka wszystkie prawa kościelne muszą zostać podporządkowane priorytetowi wyeliminowania autodestrukcyjnej herezji i uzurpatora – heretyckiego papieża, który promuje herezję przez tzw. drogę synodalną.

Kościół katolicki staje dziś przed dylematem – albo kardynałowie, a zwłaszcza biskupi diecezjalni, jeszcze uchronią masy Kościoła katolickiego przed duchowym samobójstwem, albo niewielka grupa biskupów w podziemiu ogłosi nowego papieża, co będzie się wiązać z wielkimi problemami i wielkim podziałem.

Jeszcze raz przed Bogiem apeluję do każdego szczerego katolika, mężczyzny i kobiety: uświadomcie sobie, że od was zależy zbawienie i odrodzenie Kościoła! Bóg przez twoje modlitwy, drogi bracie i siostro w Chrystusie, da siłę i światło tym, którzy mogą podjąć zbawienny krok. Dlatego zachęcaj listem swojego księdza i zapewniaj go, że pozostaniesz wierny dziedzictwu wiary swoich rodziców, dziadków i pradziadków. Niech on nie słucha arcyheretyka zasiadającego na tronie papieskim i niech nie słucha biskupa, który nie chce się od arcyheretyka oddzielić!

+ Eliasz

Patriarcha Bizantyjskiego Katolickiego Patriarchatu

+ Metody OSBMr                  + Tymoteusz OSBMr

biskupi-sekretarze

Pobierz: BKP: Wezwanie do rewolucji w Kościele katolickim – od głowy (Część 2)