„Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym,

tego dokonał Bóg. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego

i dla usunięcia grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech.”

„Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia.

Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie,

wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci.”

„Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała,

co wiedzie ku tej śmierci?

Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego!

Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu,

ciałem zaś – prawu grzechu.”

„Albowiem wewnętrzny człowiek we mnie ma upodobanie zgodne

z Prawem Bożym. W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne,

które toczy walkę z prawem mojego umysłu

i podbija mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach.”

„Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro;

bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie.

Nie czynię bowiem dobra, którego chcę,

ale czynię to zło, którego nie chcę.

Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię,

ale grzech, który we mnie mieszka.”

„Ich usta pełne są przekleństwa i goryczy;

ich nogi szybkie do rozlewu krwi, zagłada i nędza są na ich drogach,

droga pokoju jest im nie znana, bojaźni Bożej nie ma przed ich oczami.

A wiemy, że wszystko, co mówi Prawo, mówi do tych,

którzy podlegają Prawu.

I stąd każde usta muszą zamilknąć

i cały świat musi się uznać winnym wobec Boga.”

„Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim;

a to, że trwa On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.”

„I o co prosić będziemy, otrzymamy od Niego,

ponieważ zachowujemy Jego przykazania

i czynimy to, co się Jemu podoba.”

„Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności.

Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału,

wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie!

Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie:

Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.” 

„Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony,

kiedy złożył syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym?

Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki

stała się doskonała.”

„Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch,

a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody,

tak że nie czynicie tego, co chcecie. Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi,

nie znajdziecie się w niewoli Prawa.”