„Zostaliśmy razem z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć:

aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca,

tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia”

„Zostaliśmy razem z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć:

aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca,

tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia”

To Słowo Życia mówi nie tylko o śmierci Chrystusa, ale także o zmartwychwstaniu. Tutaj ponownie wskazuje się na chrzest, że przez chrzest zostajemy pogrzebani z Nim w śmierć. Wejście z Chrystusem w śmierć oznacza w tym momencie wyrzeczenie się własnej woli. Celem jest żyć nowym życiem, a raczej Jezus musi w nas żyć. On sam działa mocą swojego zmartwychwstania.

Historyczne zmartwychwstanie Chrystusa w Jerozolimie 2000 lat temu jest rzeczywistością. Ale związek z Jego zmartwychwstaniem podczas mojego chrztu jest równie realny. Jednak sam chrzest nie wystarczy. Aby w domu było światło, potrzebna jest instalacja elektryczna z włącznikiem i żarówką. Ale nawet jeśli energia jest podłączona do źródła, a my nie naciśniemy włącznika, pozostaniemy w ciemności. Tylko wtedy, gdy naciśniemy włącznik, żarówka się zaświeci. Chrzest możemy porównać do instalacji elektrycznej, a włącznik do aktywnej wiary. Chrystus żyje we mnie w mocy przez chrzest i aktywną wiarę.

13.04.2026

Podstawą odnowy Kościoła jest odnowa życia duchowego rodziny. Odnowa ta wiąże się z przestrzeganiem trzeciego przykazania Dekalogu: „Sześć dni będziesz pracował… Ale siódmy dzień jest dniem odpoczynku… dniem świętym” (Pwt 5, 12-15). Podczas świętowania siódmego dnia podkreśla się, że nikt nie powinien wykonywać codziennej pracy, którą wykonywał przez sześć dni. Dlaczego? Po pierwsze, aby mógł odpocząć, a po drugie, aby pamiętał, że został wyprowadzony z niewoli egipskiej. Dziś ludzie są niewolnikami współczesnego Egiptu, systemu świata, który zniewala ich na wiele sposobów i prowadzi do rozmaitych uzależnień. Przede wszystkim nie pozwala im się zatrzymać i wyrwać z niewoli własnego ego oraz ducha świata i jego systemu.

Możesz obejrzeć to wideo tutaj: https://youtu.be/sS6mxxx9Tpk  
https://rumble.com/v79af34-rozwizanie-dla-afryki-12.html   
https://cos.tv/videos/play/68990412438669312   
https://crowdbunker.com/v/xtQenwqcaG   

„Jezus został wydany za nasze grzechy

i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia”

„Jezus został wydany za nasze grzechy

i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia”

Na co kładzie się nacisk w tym Słowie Życia? Na zmartwychwstanie. Poprzedni werset mówi, że Ojciec wskrzesił Jezusa z martwych: „Wierzymy w Tego, co wskrzesił z martwych Jezusa, Pana naszego” (werset 24), ale jednocześnie mówi, że sam Jezus zmartwychwstał własną mocą. Jezus powiedział: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10,30). Jezus dzieli boską istotę z Ojcem. Duch Święty również ma tę samą boską istotę. List do Rzymian 8,11 mówi: „A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha”. Przypomina nam to, że cała Trójca Święta – Ojciec, Syn i Duch Święty – uczestniczy w zmartwychwstaniu. Te Trzy Osoby są jednym, jednym Bogiem w Trzech Osobach – Bóg Ojciec, Bóg Syn i Bóg Duch Święty. Zmartwychwstanie jest znakiem mocy Bożej. Bóg stworzył wszechświat, miliony galaktyk i miliardy gwiazd swoją wszechmocą. On podtrzymuje wszystko. Stworzył również naszą ziemię. Bóg jest Najwyższym Panem i Prawodawcą. Może ingerować w prawa natury, a taki wyjątek nazywamy cudem.

„Popatrzcie na Moje ręce i nogi: to Ja jestem.

Dotknijcie Mnie i przekonajcie się”

„Popatrzcie na Moje ręce i nogi: to Ja jestem.

Dotknijcie Mnie i przekonajcie się”

Te słowa wypowiedział Jezus, gdy ukazał się apostołom w niedzielny wieczór. Byli zszokowani pojawieniem się Zbawiciela i myśleli, że widzą ducha, a nie prawdziwego Chrystusa w Jego uwielbionym ciele. Jezus zaprosił ich, aby uważnie przyjrzeli się Jego dłoniom i stopom, a także dotknęli Go i przekonali  się, że to rzeczywiście On. Jezus poprosił ich nawet, aby dali Mu coś do jedzenia, jako kolejny dowód, że to On w swoim zmartwychwstałym ciele. Następnie podali Mu pieczoną rybę i plaster miodu, a Jezus jadł przed nimi. Pozostały tam jeszcze ości ryby, jako dowód Jego rzeczywistej obecności.

Pamiętajmy, że Jezus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki. Ukazuje się w niezwykły sposób osobom, obdarzonym łaską, aby przez nich przypominać wierzącym o pewnych prawdach. Najczęściej wzywa ich również na różne sposoby do pokuty i do wiary w Niego. Ale Jezus obiecał swoją duchową obecność również nam, mówiąc: „Kto spożywa Moje Ciało i Krew Moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim”.

„Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać dnia trzeciego,

aby w Jego imieniu wszystkim narodom była głoszona pokuta i odpuszczenie grzechów.”

„Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać dnia trzeciego,

aby w Jego imieniu wszystkim narodom była głoszona pokuta

i odpuszczenie grzechów”

Kto i gdzie wypowiedział te słowa? Pan Jezus wypowiedział je w niedzielny wieczór, kiedy ukazał się apostołom zgromadzonym na Syjonie. Tam, trzy dni wcześniej, w czwartek wieczorem, Jezus również sprawował Ostatnią Wieczerzę. Zmartwychwstały Jezus przypomina zdumionym apostołom, że sam wielokrotnie przepowiadał im, że będzie cierpiał i że trzeciego dnia zmartwychwstanie. Dopiero gdy ta przepowiednia się spełniła, oczy apostołów się otworzyły.

Jezus mówi następnie, że w Jego imię głoszona będzie pokuta i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom. Aby jednak otrzymać odpuszczenie grzechów, musimy spełnić jeden warunek, którym jest pokuta.

„Ojciec Mój przez to dozna chwały,

że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się Moimi uczniami”

«Ojciec Mój przez to dozna chwały,

że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się Moimi uczniami»

Jak Ojciec dozna chwały? Że owoc obfity przyniesiemy. Ale nie przyniesiemy obfitego owocu, podejmując obfite działania niezależnie od woli Bożej. Jeśli w naszym problemie jesteśmy niezależni od Jezusa, to znaczy, jeśli nie trwamy w Nim, a On w nas, lecz trwamy jedynie w naszej woli, w naszych wyobrażeniach i emocjach, to możemy jedynie stworzyć obfity chaos, który nie przyniesie żadnego pożytku Królestwu Bożemu. Możemy przynosić owoc tylko wtedy, gdy trwamy w Chrystusie i jesteśmy Jego uczniami. Ale dla każdego ze swoich uczniów Jezus stawia warunek: „Kto nie wyrzeka się wszystkiego, nie może być Moim uczniem”. Nie oznacza to, że musimy pozbywać się materialnych środków do życia itd. Konieczne jest jednak, abyśmy w danej sytuacji zawsze wyzbywali się własnej woli, która nie chce podporządkować się woli Bożej, a to wiąże się z pewną próbą wiary. Owoc, który wtedy przynosimy – ten duchowy owoc – pozostaje na całą wieczność.