«Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma»

Kim jest dziś prorok? Ten, kto głosi prawdy Boże, stoi za nimi i cierpi za nie. Nie każdy, kto prorokuje, jest prorokiem. Nawet małe dziecko może prorokować, gdy mówi coś z Ducha Bożego dla zachęty, pouczenia lub napomnienia. Przecież w Liście do Koryntian apostoł wzywa nas do  gorliwego zabiegania o dar proroctwa. Proroctwo nie oznacza przepowiadania przyszłości. Biblijny termin „prorokować” oznacza głoszenie słowa Bożego w mocy Bożej, w sposób aktualny, tak aby dotarło do ludzkiego serca.

Jednak dziś wciąż istnieją fałszywi prorocy i jest ich bardzo wielu. Na wydziałach teologicznych są to liberalni teologowie, którzy zaprzeczają boskości Chrystusa, Jego prawdziwemu i historycznemu zmartwychwstaniu, a nawet samej boskiej inspiracji Pisma Świętego. W rzeczywistości nie wierzą w żadne cuda w Piśmie Świętym. Oczywiście nie powiedzą tego wprost, więc wydaje się, że oni również pięknie wyrażają prawdę, ale za pomocą niejednoznacznych sformułowań tak bardzo ją przeinaczają, że w rzeczywistości ją eliminują. Fałszywi prorocy unikają istoty rzeczy i przy dużej ilości przeczytanych informacji zabijają prawdę i gaszą Ducha Bożego. Potrafią w atrakcyjny sposób głosić herezje i różne półprawdy, pozbawiając w ten sposób ludzi tego, co najcenniejsze – zbawczej wiary! Prawdziwi prorocy natomiast kładą nacisk na zbawczą wiarę, ponieważ bez niej nikt nie będzie zbawiony.

«Bójcie się Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle»

Te słowa Jezusa Chrystusa są zawsze niezwykle aktualne. Wcześniej Jezus powiedział: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą”. Oznacza to, że nie wolno się zastraszać i odchodzić od prawdy, nawet za cenę własnego życia. Tysiące męczenników są tego przykładem. Trwali oni niezłomnie w wierze i nie bali się. Oczywiście, naturalnie boimy się tych, którzy szkodzą naszemu zdrowiu, a tym bardziej tych, którzy grożą nam śmiercią. Dlatego w modlitwie musimy czerpać siłę z Ducha Bożego, aby przetrwać próby.

Ale teraz zastanawiamy się nad pytaniem, kogo właściwie powinniśmy się bać. Niestety, większość ludzi nie tylko nie boi się tego, przed którym ostrzega Jezus, ale wręcz przeciwnie – lubi być przez niego oszukiwana. To dziwny paradoks. Nasza zepsuta natura, czyli, jak mówi Pismo Święte, nasz „stary człowiek” ze swoim błędnym myśleniem, w ogóle nie bierze pod uwagę śmierci, sądu Bożego ani wieczności i automatycznie reaguje odwrotnie.

«Bójcie się Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle»

«Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to,

że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.»

«Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas,

gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.»

Na co tu kładziemy nacisk?

Na miłość Bożą. Werset 5 mówi, że miłość Boża została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Miłość Boża w greckim oryginale wyrażona jest słowem „agape”, w przeciwieństwie do miłości ludzkiej, którą wyraża słowo „philia”. Istnieje różnica między tymi dwoma rodzajami miłości. Miłość Boża jest darem i jest nierozerwalnie związana z Duchem Świętym! Możemy powiedzieć, że jeśli w pełni otrzymaliśmy Ducha Świętego, to ta miłość jest w nas i jesteśmy gotowi być „martyres” (świadkami, męczennikami). Nie wolno nam zgasić ognia miłości Ducha Świętego obojętnością lub niewiarą! Miłość Boża – agape – z naszej strony wiąże się z gotowością do utraty wszystkiego dla Chrystusa.

«A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych

przez Ducha Świętego, który został nam dany.»

„A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych

przez Ducha Świętego, który został nam dany”

Na co kładziemy nacisk?

Nacisk kładziemy tu na słowo „nadzieja”. Przykładem dla nas jest Abraham, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei” (Rz 4,18). Abraham uznał więc, że Bóg jest Wszechmogący. Stanął przed Nim ze swoją bezradnością i zaufał, że Bóg może uczynić cud.

Praktyczne zastosowanie:

Kiedy ogarnia nas beznadzieja, bądźmy świadomi Bożej obecności i wszechmocy i powtarzajmy z wiarą kilka razy: „Jezu, ufam Tobie”.

„Tak więc, bracia, już nie jesteśmy dłużnikami ciała, aby żyć według ciała…

Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli”

«Tak więc, bracia, już nie jesteśmy dłużnikami ciała, aby żyć według ciała…

Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli»

Pytanie: Komu nie jesteśmy dłużnikami według Rz 8,12a?

Odpowiedź: …………….

Pytanie: Co z tego wynika według Rz 8,12b?

Odpowiedź: ………………

Pytanie: Co czeka tych, którzy żyją według ciała, według Rz 8,13a?

Odpowiedź: ……………..

Pytanie: Jak uśmiercać popędy ciała według Rz 8,13b.

Odpowiedź: ……………

Pytanie: Co czeka tych, którzy uśmiercają popędy ciała Duchem, według Rz 8,13c?

„Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy”

„Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy”

Duch Boży daje światło. Wtedy człowiek może uświadomić sobie prawdę, której wcześniej w ogóle nie dostrzegał lub widział w fałszywym świetle. Na przykład, Duch pokaże, że to, co w twoim życiu do tej pory wydawało się przypadkiem, wcale nim nie było, i teraz, po kilku latach, będziesz to wiedział. To, co uważałeś za porażkę, okazało się zwycięstwem. Z krzywdy, która cię trapiła, w końcu odniosłeś korzyść. To, co uważałeś za nieszczęście, było jedynie barierą chroniącą przed znacznie większym nieszczęściem. W tamtym czasie człowiek nie pojmował tego rozumem.

Duch Boży daje wiedzę, zwłaszcza w sprawach duchowych. Obnaża grzech. Otwiera Pismo Święte. Niektóre fragmenty Pisma Świętego, które wcześniej były dla ciebie niezrozumiałe, nagle poruszą twoją najgłębszą istotę i doprowadzą cię do osobistego poznania grzechu i przebaczającej miłości Boga. Duch Boży prowadzi nas do wewnętrznej relacji z naszym Zbawicielem, abyśmy mogli Go lepiej poznać i bardziej kochać. Największą przeszkodą w miłości do Boga jest grzech pierworodny w nas, czyli skłonność do wiary w kłamstwa i czynienia zła. Wszelkie prawdy (zarówno z Pisma Świętego, jak i z Katechizmu) bez Ducha Bożego, jak głosi Słowo Boże, są dla nas jedynie literą, która zabija, Duch zaś daje życie (2 Kor 3,6). Jezus powiedział do apostołów, a także do nas: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie.  Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (J 16,12-13).