„Otrząśnij się z prochu,

powstań, o Branko Jerozolimska! Rozwiąż sobie więzy na szyi,

pojmana Córo Syjonu!”

„Ja i tylko Ja jestem twym pocieszycielem.

Kimże ty jesteś, że drżysz przed człowiekiem śmiertelnym

i przed synem człowieczym, z którym się obejdą jak z trawą?”

„Ja i tylko Ja jestem twym pocieszycielem.

Kimże ty jesteś, że drżysz przed człowiekiem śmiertelnym

i przed synem człowieczym, z którym się obejdą jak z trawą?”

W poprzednim 11. wersecie czytamy: „Odkupieni więc przez Pana powrócą i przybędą na Syjon (w prawowierny Kościół) z radosnym śpiewaniem, ze szczęściem wiecznym na twarzach. Osiągną radość i szczęście; ustąpi smutek i wzdychanie”. Dalej następuje werset 12: „Ja i tylko Ja jestem twym pocieszycielem. Kimże ty jesteś, że drżysz przed człowiekiem śmiertelnym i przed synem człowieczym, z którym się obejdą jak z trawą?”. A następny 13. werset napomina: „Zapomniałeś o Panu, twoim Stwórcy, który rozciągnął niebiosa i założył ziemię; a ciągle po całych dniach jesteś w obawie przed wściekłością ciemięzcy, gdy ten się uwziął, by niszczyć. Lecz gdzież jest wściekłość ciemięzcy?”.

Co powinno nam przypominać to słowo Boże, wypowiedziane przez proroka Izajasza, które chcemy powtarzać kilka razy dziennie przez dwa tygodnie? Bóg mówi także do ciebie, że On jest twoim Pocieszycielem.

„Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu!

Ja cię wspomagam – wyrocznia Pana –

odkupicielem twoim – Święty Izraela.”

„Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu!

Ja cię wspomagam – wyrocznia Pana –

odkupicielem twoim – Święty Izraela”.

W porównaniu do wszechmogącego Boga, który stworzył miliardy gwiazd, do których musielibyśmy lecieć z prędkością światła czasem nawet miliony lat, nasza ziemia jest jak proszek, a człowiek tak naprawdę jest mniejszy niż robaczek. Pan opiekuje się nie tylko prawdziwymi robaсzkami, ale także ludzkimi, których nie tylko stworzył, ale także stał się dla nich człowiekiem. Jezus wywalczył dla nas nowe, boskie życie, które nie podlega śmierci ani cierpieniu, ale trwa na wieki w nieskończonym szczęściu i chwale. Syn Boży odkupił nas z niewoli ciemności i grzechu, a od nas jedynym warunkiem zbawienia jest przyjęcie Jezusa przez wiarę i dochowanie Mu wierności na tej drodze życia.

«Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste

i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego!

Nie odrzucaj mnie od swego oblicza

i nie odbieraj mi świętego ducha swego!»

Te dwa wersety są częścią psalmu pokutnego, którym modlił się król Dawid po swoim upadku. Psalm zaczyna się od słów: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość!  Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną”.

W tej pokutnej modlitwie, której z pewnością towarzyszyły obfite łzy, król Dawid prosił o czyste serce i odnowienie ducha. Ale ta modlitwa wyraża także głęboką tajemnicę dotyczącą stworzenia nowego serca. Bóg obiecał później przez proroka Ezechiela: „Dam wam nowe serce i… nowego ducha”.

„Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste

i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego! Nie odrzucaj mnie od swego oblicza

i nie odbieraj mi świętego ducha swego!”

„Zedrze On na tej górze zasłonę,

zapuszczoną na twarz wszystkich ludów,

i całun, który okrywał wszystkie narody.”

Co jest tym całunem? Czym jest ta zasłona, która w jakiś sposób okrywa lub zasłania wszystkich ludzi bez różnicy? Tą duchową zasłoną jest grzech pierworodny, czyli korzeń zła w nas, który w Piśmie Świętym nazywany jest „starym człowiekiem”. Owocem tej zgubnej zasłony są wszystkie zbrodnie, morderstwa i okrucieństwa, które ludzkość popełniła i popełni. Wszystko to pochodzi z tej zasłony duchowej ciemności związanej z kłamstwami i złem, która zaciemnia nasz rozum, nasze umysły i zaślepia naszą wolę. Aby uwolnić nas z tej zasłony, Bóg stał się człowiekiem. Ale wciąż pozostaje wielką tajemnicą ludzka wolność. Wielu ludzi tak rozmiłowało się w kłamstwie i złu, że nie chcą, aby ta zasłona została zdjęta z ich dusz, aby ich rozum poznał prawdę, a sumienie przekonało ich o złych czynach. Jezus powiedział: „Światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki”. O tej rzeczywistości możemy przekonywać się na co dzień: zarówno na przykładzie wydarzeń światowych, jak i w naszym życiu osobistym. Dużą rolę odgrywa tu „mała trzódka” – to biblijne określenie nazywane jest Bożą „resztką Izraela”. Jezus mówi: „Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo” (Łk 12:32).

„Zedrze On na tej górze zasłonę,

zapuszczoną na twarz wszystkich ludów,

i całun, który okrywał wszystkie narody.”

„Nastąpi w ów dzień to, iż Pan skarze wojsko niebieskie tam, w górze,

i królów ziemskich tu,  na dole”

Ta wypowiedź proroka Izajasza jest aktualna lub będzie aktualna w nadchodzących dniach. Czym jest wojsko niebieskie w górze? Apostoł Paweł wyjaśnia, że my nie toczymy walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw rządcom świata tych ciemności (kosmokratores), przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich (Ef 6,10n), czyli przeciw tak zwanego wojska niebieskiego. Poprzez ten rząd światem wspomniane siły dążą do samozniszczenia Ziemi poprzez ludzi, którzy im służą, czyli poprzez swoje media. Wiemy, kim są ziemscy królowie. Dziś one zostały zastąpione tzw. systemem demokratycznym i różnymi ideologiami, takimi jak komunizm, faszyzm itp. Za takimi ideologiami stoi także duch, który poprzez określone struktury wpływa na myślenie i działanie ludzi. Pan obiecuje, że skarze siły ciemności „w ów dzień”. Nie ma wątpliwości, że „ów dzień” definitywnie nadejdzie w dniu Sądu Ostatecznego, ale może nadejść nawet przed sądem Bożym. Tak, jak faszyzm został ukarany, choć kosztem wielkich ofiar, tak i każdy inny „-izm” sprzeciwiający się Bogu, prędzej czy później zostanie ukarany i zniszczony.

„Nastąpi w ów dzień to, iż Pan skarze wojsko niebieskie tam,

w górze, i królów ziemskich tu, na dole.”