„Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu.

Cały jego kraj okryje hańba,

a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Przed tym słowem jest napisane: „Ukarzę Bela (Pachamamę) w Babilonie, wyrwę mu z paszczy, cokolwiek pochłonął. Narody nie będą napływać doń więcej, mur Babilonu musi upaść”. A prorok woła: „Wyjdź, mój narodzie, spośród niego! Każdy niech ratuje swe życie przed żarem gniewu Pana! Nie upadajcie na duchu ani się lękajcie wieści roznoszonej po kraju. Jednego roku obiega ta wieść, po niej następnego roku wieść druga. Tymczasem w kraju gwałt panuje, władca zwraca się przeciw władcy. A potem następuje słowo, nad którym będziemy się zastanawiać: „Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu. Cały jego kraj okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Jakie są bożki Babilonu? Sam Bergoglio intronizował demona Pachamamę i jako precedens w Kanadzie pod przewodnictwem czarownika poświęcił się szatanowi. Ten duch pogaństwa stopniowo przekształcił święte miasto w nierządnicę antychrysta – pogański Babilon.

„Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów.”

„Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów”

Prorok Jeremiasz, zwłaszcza w ostatnich rozdziałach, prorokuje przeciwko Babilonowi. Był też historyczny Babilon, o którym mowa w pierwszej księdze Mojżesza. Mówimy tu o ludzkiej pysze, która chciała zbudować wielką wieżę. Nazwa Babel lub Babilon oznacza zamieszanie. Bóg pomieszał mowę zarozumiałych budowniczych i rozproszył ich po całej ziemi.

W I tysiącleciu p.n.e. naród izraelski znalazł się pomiędzy dwoma kamieniami młyńskimi. Jednym z nich było Imperium Babilońskie, a drugim Egipt. Prorocy, czy to Izajasz, Jeremiasz czy inni, bardzo często wypowiadali się przeciwko Babilonowi. Według Rdz 10,6-10 miasto Babilon zostało założone przez Nimroda, wnuka Chama. Miasto bardzo się rozrosło, ale zostało zniszczone podczas buntu przeciwko Asyrii w 683 roku p.n.e. całkowicie zniszczone. Następnie odbudowano go po obu stronach Eufratu. Już sama nazwa miasta dla proroków Starego Testamentu oznaczała antyboską siłę rządzącą światem. Jest to siła demoniczna, która w dniach ostatecznych powstanie przeciwko Bogu.

„On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu,

abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.”

«On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu,

abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą»

Przed tym słowem znajdują się powiązane wersety, począwszy od wersetu 14: „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania. Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!”.

„Przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa,

z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami.”

«Wiedząc że kto wskrzesił Pana Jesusa,

i nas z Jesusem wskrzesi i postawi z wami».

Ten cytat z Pisma Świętego poprzedzony jest słowami: „Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was – życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy” (w. 7-13) Słowo Boże podkreśla jedność z Chrystusem ukrzyżowanym i nasze nieustanne wydawanie do śmierci Chrystusa. Oznacza to wyrzeczenie się własnej woli nawet w małych rzeczach przed obliczem Boga, czyli uświadomienie sobie, że Bóg mnie widzi i że tę małą rzecz czynię z miłości do Niego.

„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu.”

„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział,

o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu”

Przed tym Słowem Życia Jezus powiedział: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie” (w. 35-38).

Następnie Jezus podkreśla: „Bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie”(w. 40).

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeœli siê nie nawrócicie,

wszyscy tak samo zginiecie.”

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować,

wszyscy tak samo zginiecie”.

Zanim wypowiedział te słowa, Jezus zapytał: „Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?”. Tak Jezus zareagował na wieść o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jednocześnie podkreślił: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. I dodał: „Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy?” (w. 1-4). I powtórzył po raz drugi: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. Te słowa dotyczą każdego z nas.

Pokuta nie jest sprawą jednorazową, chociaż nawrócenie może tak – człowiek otworzy się na łaskę Bożą i nawróci się od ducha świata do Boga. Ale wtedy świat wciąż ciągnie go w dół i ponownie zmusza do posłuszeństwa swojemu systemowi, to znaczy, że człowiek stawia na pierwszym miejscu rzeczy materialne i zewnętrzne, nie troszczy się o swoją duszę i jej zbawienie. Dlatego trzeba wciąż na nowo pokutować.