„A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz,

bo pójdziesz przed Panem, torując Mu drogi;

Jego ludowi dasz poznać zbawienie 

przez odpuszczenie mu grzechów”

To Słowo życia jest częścią proroczego słowa wypowiedzianego przez starotestamentowego kapłana Zachariasza, kiedy narodził się jego syn Jan, a jego język się rozwiązał. Przed słowami hymnu i dalej napisano: „Wtedy ojciec jego, Zachariasz, został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:  «Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził lud swój i wyzwolił go, i moc zbawczą nam wzbudził w domu sługi swego, Dawida:  jak zapowiedział to z dawien dawna przez usta swych świętych proroków, że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą»” (w. 67-71).

W 78 i 79 wersecie jest napisane, że z powodu miłosierdzia i litości  naszego Boga, Ten, który zstępuje z wysokości, nawiedzi nas, aby ukazać się tym, którzy są w ciemności i cieniu śmierci.

„Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam,

będzie chciało wejść, a nie będą mogli.”

„Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam,

będzie chciało wejść, a nie będą mogli”

Oto odpowiedź Jezusa na pytanie, gdy szedł przez miasta i wsie do Jerozolimy, nauczając. Ktoś mu powiedział: „Panie, czy naprawdę niewielu będzie zbawionych?”. Jezus dał na to odpowiedź o ciasnych drzwiach, prowadzących do zbawienia. To jest Słowo Życia, które będziemy powtarzać przez całe dwa tygodnie. Po tym następuje: „Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: «Panie, otwórz nam!». Lecz On wam odpowie: «Nie wiem, skąd jesteście». Wtedy zaczniecie mówić: «Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś». Lecz On rzecze: «Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości!». Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi” (w. 25-30).

Nosimy nieustannie w ciele naszym śmierć Chrystusa (2 Kor 4,10). Pismo Święte mówi: „Przez chrzest zostaliśmy zanurzeni w śmierć Chrystusa” (Rm 6,3). Doświadczeniu tej prawdy służy modlitwa wewnętrzna. Urzeczywistniamy w niej wewnętrzną jedność z Jezusem, zarówno na krzyżu, jak i w nas.

Kilka rad, jak doświadczyć 7 ostatnich słów Chrystusa.

Komentarz:

1) Jeśli chodzi o wołanie, Pismo Święte podkreśla, że mamy wołać do Boga, dosłownie krzyczeć. Na krzyżu Jezus głośno zawołał: „Eloi, Eloi”, a także: „Ojcze (Abba) w Twoje ręce…”.

2) Ta modlitwa jest całkowicie cicha. Gdy mówimy tutaj o wołaniu, chodzi o wołanie duchem i tchnieniem. Bierzemy długi wdech i powoli wydychamy samogłoskę „aaa” lub inną, tylko oddechem, a nie słowem.

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

Co poprzedza to słowo Boże? „Jan mówił do tłumów, które wychodziły, żeby przyjąć chrzest od niego: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi»” (Łk 3,7-8). Następnie w wersecie 10 napisano: „Pytały go tłumy: «Cóż więc mamy czynić?»” Jan odpowiedział każdemu według jego stanu. Ten, który miał dwa ubrania, musiał się nimi podzielić i podobnie z jedzeniem. Celnikom, którymi pogardzano, ale którzy mieli dobrą wolę pokutować, dał też konkretną odpowiedź. Żołnierze zadali mu to samo pytanie i również otrzymali odpowiedź.

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię.”

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Albowiem Bóg  powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Przed tym stwierdzeniem z Listu do Hebrajczyków apostoł pisze: „Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami jesteście w ciele. We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg”. A potem następuje to stwierdzenie: „Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Apostoł kontynuuje: „Śmiało więc mówić możemy: Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się, bo cóż może mi uczynić człowiek?  Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (werset 3-9a).

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć.”

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć”

Przed tym cytatem apostoł pisze: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja – czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka –  mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię,  i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga” (werset 27-28). Dalej apostoł pisze: „Toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie”. I dalej: „Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli  jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie –  dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego,  a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie” (2:1-3).

„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu, ale szukamy przyszłego miasta.”