„On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu,

abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.”

«On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu,

abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą»

Przed tym słowem znajdują się powiązane wersety, począwszy od wersetu 14: „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania. Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!”.

„Przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa,

z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami.”

«Wiedząc że kto wskrzesił Pana Jesusa,

i nas z Jesusem wskrzesi i postawi z wami».

Ten cytat z Pisma Świętego poprzedzony jest słowami: „Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was – życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy” (w. 7-13) Słowo Boże podkreśla jedność z Chrystusem ukrzyżowanym i nasze nieustanne wydawanie do śmierci Chrystusa. Oznacza to wyrzeczenie się własnej woli nawet w małych rzeczach przed obliczem Boga, czyli uświadomienie sobie, że Bóg mnie widzi i że tę małą rzecz czynię z miłości do Niego.

„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu.”

„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział,

o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu”

Przed tym Słowem Życia Jezus powiedział: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie” (w. 35-38).

Następnie Jezus podkreśla: „Bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie”(w. 40).

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeœli siê nie nawrócicie,

wszyscy tak samo zginiecie.”

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować,

wszyscy tak samo zginiecie”.

Zanim wypowiedział te słowa, Jezus zapytał: „Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?”. Tak Jezus zareagował na wieść o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jednocześnie podkreślił: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. I dodał: „Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy?” (w. 1-4). I powtórzył po raz drugi: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. Te słowa dotyczą każdego z nas.

Pokuta nie jest sprawą jednorazową, chociaż nawrócenie może tak – człowiek otworzy się na łaskę Bożą i nawróci się od ducha świata do Boga. Ale wtedy świat wciąż ciągnie go w dół i ponownie zmusza do posłuszeństwa swojemu systemowi, to znaczy, że człowiek stawia na pierwszym miejscu rzeczy materialne i zewnętrzne, nie troszczy się o swoją duszę i jej zbawienie. Dlatego trzeba wciąż na nowo pokutować.

„A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.”

«A Twoją duszę miecz przeniknie,

aby na jaw wyszły zamysły serc wielu»

Kto wypowiedział te słowa? Wypowiedział je stary prorok Symeon w chwili, gdy Najświętsza Matka Boża przybyła do świątyni z opiekunem Świętej Rodziny, św. Józefem, w 40 dniu po narodzeniu Jezusa. Zanim Symeon wypowiedział te słowa, wziął na ręce Dzieciątko Jezusa i w ten sposób chwalił Boga: «Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela»” (w. 29-32). Symeon zaś pobłogosławił ich i rzekł do Jego matki Marii: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (w. 34-35).

Maria doświadczyła w swoim życiu także wielu cierpień wewnętrznych. Gdy dowiedziała się, że Herod próbował zabić małego Jezusa, potem ucieczka do Egiptu, potem gdy mały Jezus zgubił się w świątyni, a oni wracali i szukali Go.

„A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz,

bo pójdziesz przed Panem, torując Mu drogi;

Jego ludowi dasz poznać zbawienie przez odpuszczenie mu grzechów.”