Tajemnica Fatimy po 100 latach – Część 1: Apostazja w Kościele (+ wideo)

13.10.2017

W tym roku minęło 100 lat od zjawienia w Fatimie. Co tomu poprzedziło i co miało nastąpić?

W XVIII wieku nastąpiło oświecenie. W XIX wieku z oświecenia wyłania się modernizm. W rzeczywistości chodziło o zniszczenie podstawowych prawd chrześcijaństwa – o apostazje w Kościele.

Święty Pius X wydał encyklikę i przysięgę antymodernistyczną. Niektórzy biskupi, kapłani i teologowie, którzy byli moderniści, celowo nie akceptowali tych środków ostrożności.

Po śmierci Piusa X pierwszym sukcesem masonów była promocja papieża Benedicta XV (G. della Chiesa, 1914-1922). On dał przestrzeń dla rozwoju modernizmu w Kościele. W 1917 r. Najświętsza Maryja Panna kilkakrotnie ukazała się dzieciom w Fatimie w Portugalii. To było wezwanie do pokuty. Po Benedykcie doszedł do władzy Pius XI (1922-1939), po nim Pius XII (1939-1958), a później Jan XXIII (A. G. Roncalli, 1958-1963).

Jeszcze w 1911 roku Roncalli został oskarżony o modernizm. Ale Benedykt XV awansował go na Kongregację ds. Misji i na nauczyciela w rzymski seminarium. W 1925 roku Pius XI wysłał docenta Roncalli jako apostolskiego wizytatora do Bułgarii, a potem do Turcji, aby tak ratować studentów od herezji. W 1958 roku, dzięki tym, z którymi miał jedność ducha, Roncalli stał się papieżem.

W 1960 roku on odrzucił alarmujący głos pokuty podany w trzeciej tajemnicy fatimskiej. Kardynał Bea zwrócił uwagę papieża i kardynałów: «Tajemnica odnosi się do apostazji w Kościele». Kiedy Bea opuścił spotkanie, powiedział: «Właśnie teraz my zabili miliardy ludzi, ponieważ Jan XXIII postanowił zakazać ujawniania tajemnicy i nie chciał poświęcić Rosję Chrystusowi i Maryi». Zamiast otwierać drzwi duchu pokuty, Jan XXIII w 1962 roku rozpoczął Sobór Watykański II, który otworzył drzwi modernistom i dał im pełną władzę. Z pomocą Soboru on realizował swoje długoletnie pragnienie promować  herezje modernistyczne  (aggiornamento) jako anty-evangelium (Gal. 1,8-9) do całego Kościoła.

Na Soborze Watykańskim II Jan XXIII wyznaczył tzw. działające prezydium, składające się głównie z modernistów. Oni podstępne promowali swój i jego program.

Owocem Soboru Watykańskiego II był heretycki dokument «Nostra aetate» (1965), Babilon w Asyżu (1986), a na świecie – gender-schizofrenia, wielokulturowość i islamizacja Europy. Dzisiaj już oficjalnie odrzucają obiektywne prawdy i obiektywne wartości! Jest to owoc adjornamento – modernizmu w Kościele i na świecie.

Papieski rząd był nadużyty, aby wprowadzić proces auto-genocydu w Kościele.

Jan XXIII i Paweł VI, jako papieże, rozwinęli herezje. Dlatego Sobór Watykański II był i jest nieprawidłowy, a te papieże jako heretycy powinni być pośmiertnie ekskomunikowane z Kościoła! Oni popełnili wiele większą przestępczość niż papież Honoriusz, który został pośmiertnie ekskomunikowany z Kościoła (zob. Bulla Pawła IV «Cum ex Apostolatus Officio»). To pierwszy krok w kierunku prawdziwej pokuty za apostazje w Kościele!

+ Eliasz

Patriarcha Bizantyjskiego Katolickiego Patriarchatu

+ Metody OSBMr      + Tymoteusz OSBMr

Biskupi-sekretarze Patriarchatu

Pobierz: Tajemnica Fatimy po 100 latach – Część 1: Apostazja w Kościele (13.10.2017)