„Do tej pory o nic nie prosiliście w imię moje:

Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna.”

„A świadectwo jest takie:

że Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w Jego Synu.

Ten, kto ma Syna, ma życie, a kto nie ma Syna Bożego, nie ma też i życia.”

„A świadectwo jest takie: że Bóg dał nam życie wieczne,

a to życie jest w Jego Synu. Ten, kto ma Syna, ma życie,

a kto nie ma Syna Bożego, nie ma też i życia”

Pomyśl o Słowie Życia i odpowiedz na następujące pytania:

Kto daje życie wieczne?

Gdzie znajdziemy życie wieczne?

Kto ma życie wieczne?

Kto nie ma życia wiecznego?

Po Słowie Życia następuje kolejny werset: „O tym napisałem do was, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne” (1 J 5,13).

„Dotychczas nie spotkała was próba

przekraczająca siły ludzkie. Bóg jest wierny.

On nie dopuści, aby was doświadczano ponad wasze siły.

W czasie próby wskaże wam wyjście,

abyście mogli ją znieść”

Przed tym Słowem Życia znajduje się przypomnienie, abyśmy nie szemrali, a następnie apostoł podkreśla: „A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów. Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł”. Następnie jest Słowo życia: „Dotychczas nie spotkała was próba przekraczająca siły ludzkie”, a następnie przestroga przed bałwochwalstwem: „Mówię jak do ludzi rozsądnych. Zresztą osądźcie sami to, co mówię: Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest udziałem we Krwi Chrystusa?

„Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi.

Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść,

lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania

abyście mogli przetrwać.”

„Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali

i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady”

Nawiązując do grzechu szemrania na Boga, apostoł Paweł wspomina wydarzenie, które miało miejsce po cudownym przeprawie Izraelitów przez Morze Czerwone. Wtedy mogliby natychmiast wejść do ziemi, którą obiecał im Bóg. Ich ojcowie opuścili to miejsce, kiedy udali się do Egiptu 430 lat temu. Teraz Izraelici mieli tam wrócić. Bóg obiecał, że będzie z nimi i że podbiją narody pogańskie. Mojżesz wysłał szpiegów do tej ziemi, aby poznali szczegóły i dokładnie ustalili, jak przystąpić do zajęcia tej ziemi. Kiedy jednak zwiadowcy powrócili, wywołali w ludziach wielki strach. Przeciwnie, jedynie Kalew i Jozue uspokajali lud: „Wejdźmy do tej ziemi opływającej mlekiem i miodem. Pan da nam tę ziemię, zaufajcie Mu”. Ale Izraelitów ogarnął tak silny duch strachu, że chcieli nawet zbuntować się przeciwko Mojżeszowi i ukamienować Jozuego i Kaleba. Dlatego Mojżesz wołał w modlitwie do Pana, a Bóg rzekł: „Pan przemówił znów do Mojżesza i Aarona i rzekł: «Jak długo mam znosić to przewrotne zgromadzenie szemrzące przeciw Mnie? Słyszałem szemranie Izraelitów przeciw Mnie. Powiedz im: Na moje życie – wyrocznia Pana – postąpię z wami według słów, któreście wypowiedzieli przede Mną.

„Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali

i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady.”

„Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu.

Cały jego kraj okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego.”

„Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu.

Cały jego kraj okryje hańba,

a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Przed tym słowem jest napisane: „Ukarzę Bela (Pachamamę) w Babilonie, wyrwę mu z paszczy, cokolwiek pochłonął. Narody nie będą napływać doń więcej, mur Babilonu musi upaść”. A prorok woła: „Wyjdź, mój narodzie, spośród niego! Każdy niech ratuje swe życie przed żarem gniewu Pana! Nie upadajcie na duchu ani się lękajcie wieści roznoszonej po kraju. Jednego roku obiega ta wieść, po niej następnego roku wieść druga. Tymczasem w kraju gwałt panuje, władca zwraca się przeciw władcy. A potem następuje słowo, nad którym będziemy się zastanawiać: „Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu. Cały jego kraj okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Jakie są bożki Babilonu? Sam Bergoglio intronizował demona Pachamamę i jako precedens w Kanadzie pod przewodnictwem czarownika poświęcił się szatanowi. Ten duch pogaństwa stopniowo przekształcił święte miasto w nierządnicę antychrysta – pogański Babilon.

„Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów.”

„Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów”

Prorok Jeremiasz, zwłaszcza w ostatnich rozdziałach, prorokuje przeciwko Babilonowi. Był też historyczny Babilon, o którym mowa w pierwszej księdze Mojżesza. Mówimy tu o ludzkiej pysze, która chciała zbudować wielką wieżę. Nazwa Babel lub Babilon oznacza zamieszanie. Bóg pomieszał mowę zarozumiałych budowniczych i rozproszył ich po całej ziemi.

W I tysiącleciu p.n.e. naród izraelski znalazł się pomiędzy dwoma kamieniami młyńskimi. Jednym z nich było Imperium Babilońskie, a drugim Egipt. Prorocy, czy to Izajasz, Jeremiasz czy inni, bardzo często wypowiadali się przeciwko Babilonowi. Według Rdz 10,6-10 miasto Babilon zostało założone przez Nimroda, wnuka Chama. Miasto bardzo się rozrosło, ale zostało zniszczone podczas buntu przeciwko Asyrii w 683 roku p.n.e. całkowicie zniszczone. Następnie odbudowano go po obu stronach Eufratu. Już sama nazwa miasta dla proroków Starego Testamentu oznaczała antyboską siłę rządzącą światem. Jest to siła demoniczna, która w dniach ostatecznych powstanie przeciwko Bogu.