„Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga,

abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał”

Kiedyś ludzie zapytali Jezusa, co muszą czynić, aby pełnić dzieła Boże. Jezus odpowiedział: „Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6,29). Ojciec pragnie od ludzi wiary i zaufania, ponieważ „bez wiary zaś nie można podobać się Bogu” (Hbr 11,6).

Słowo Życia, które teraz powtarzamy podczas modlitewnych przystanków, wyraża również, że kiedy wierzymy w Tego, którego posłał Ojciec, czyli w Pana Jezusa, i wierzymy w konkretnej sytuacji, w konkretnym problemie, to Bóg odpowiada na naszą wiarę dziełem, czynem.

Poniższe cytaty pogłębiają tę prawdę związaną z wiarą.

„Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga,

aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego,

gdyż Jemu zależy na was.”

„Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga,

aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski

wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was”

Apostoł Piotr wzywa nas do ukorzenia się przed Bogiem. Co przyniesie to upokorzenie? Przede wszystkim przekaże nam światło poznania, które daje Bóg. W przeciwnym razie poznanie to jest blokowane przez egocentryzm naszej skażonej grzechem natury, którą Pismo Święte nazywa „starym człowiekiem”, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Pokora – to prawda. Pokora – to wyzwolenie spod władzy naszej suwerenności, pychy i niechęci do przyznania się do własnych słabości i błędów. Ta egoistyczna suwerenność nie pozwala Bogu działać przez nas, choć przyniosłoby to największe korzyści – nie tylko duchowe i nie tylko dla innych, ale przede wszystkim dla nas samych.

Pismo Święte mówi: „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”. Upokorzenie się przed Bogiem, od którego otrzymaliśmy nasze istnienie i wszelkie dobro, które w nas jest i które uczyniliśmy, nie jest poniżeniem. Jest to po prostu uznanie rzeczywistości, czyli prawdy o nas samych. Tę postawę pokory w prawdzie osiągniemy zwłaszcza w wewnętrznej modlitwie pod krzyżem Chrystusa. Bez prawdziwej modlitwy zmarnujemy nasze życie w złudzeniach. W chwili śmierci nie będziemy mieli czasu na pokutę i naprawienie tego, co zaniedbaliśmy.

„Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie,

bo nim jestem”.

Sam Jezus mówi: „Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem” i dodaje: „bo nim jestem”.

W tym krótkim kursie biblijnym możemy przeanalizować kilka cytatów z Pisma Świętego i zastanowić się, czy Jezus rzeczywiście jest moim Panem. Jeśli nie, a moim panem jest bożek, zwany ego, to muszę prosić: „Jezu, bądź prawdziwie moim Panem!”. Wzywajmy Jezusa z głębi serca. Tylko w ten sposób będziemy mogli wyznać wraz ze skruszonym Tomaszem: „Pan mój i Bóg mój!”. Jezu, bądź prawdziwie moim Panem i Bogiem!

Jezus Chrystus jest Zbawicielem i Panem. Ze wszystkich tytułów Jezusa Chrystusa tytuł „Pan” stał się najczęściej używanym, najbardziej rozpowszechnionym i najważniejszym. Możemy z całą pewnością stwierdzić, że słowo „Pan” stało się synonimem imienia „Jezus”.

„Wy Mnie nazywacie “Nauczycielem” i “Panem” i dobrze mówicie,

bo nim jestem.”

„I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami,

innych pasterzami i nauczycielami dla przysposobienia świętych

do wykonywania posługi, celem budowania Ciała Chrystusowego.”

„I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami,

innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami

dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi,

celem budowania Ciała Chrystusowego”

Mówimy tu o darach, a jednocześnie o powołaniach, których celem nie jest uwielbienie jednostki, ale aby powołani byli doskonale przysposobieni do wykonywania posługi. Do jakiej posługi? Do budowania Mistycznego Ciała Chrystusowego.

W przeszłości panowało błędne przekonanie, że gdy ktoś zostaje kapłanem lub biskupem, ponosi odpowiedzialność za wszystkie posługi, tak jakby był jednocześnie apostołem, nauczycielem, prorokiem, pasterzem i ewangelistą. Jednakże, jeśli ktoś musi pilnie pełnić jedną posługę i zdobywać doświadczenie, nie może całkowicie poświęcić się innej posłudze.

„Nie bierzcie więc wzoru z tego świata,

lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać,

jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.”

„Nie bierzcie więc wzoru z tego świata,

lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu,

abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża:

co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”

XX i XXI wiek charakteryzują się niezwykłymi wynalazkami, które łatwo i szybko zaspokajają różnorodne ludzkie potrzeby. Gotowe posiłki, szybkie połączenia internetowe, natychmiastowe dostarczanie informacji zgromadzonych w megakomputerach – to znaki współczesności, do których przyzwyczajone jest współczesne pokolenie, dążące do otrzymania wszystkiego naraz. Chrześcijanin nie może jednak zapominać, że nie ma czegoś takiego jak „natychmiastowa” czy „błyskawiczna” dojrzałość. Stanie się chrześcijaninem oznacza rozpoczęcie trwającej całe życie podróży ku lepszemu poznaniu Ojca i większej miłości do Niego.

Słowo Boże mówi: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe” (Rz 12,2). Nie pozwól, aby świat narzucał ci swój sposób myślenia. Pozwól Bogu przemienić twój umysł od wewnątrz, abyś mógł prawdziwie dostrzec, że Boży plan dla ciebie jest dobry, działa zgodnie z Jego wymaganiami i prowadzi do prawdziwej dojrzałości.

„Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki

i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.”

„Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi,

aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego,

który jest w niebie”

Przez ostatnie dwa tygodnie rozważaliśmy Słowo Boże z Dziejów Apostolskich 1,8: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Musimy więc dawać ludziom świadectwo, jak omawialiśmy w naszym krótkim studium na temat dawania świadectwa. Musimy dawać świadectwo, to znaczy być martyres, nawet za cenę prześladowań, szyderstw, a nawet kosztem utraty własnego życia, tak jak apostołowie. Musimy być świadkami żywego Jezusa, który został ukrzyżowany i zmartwychwstał! Przez czterdzieści dni po zmartwychwstaniu ukazywał się nie tylko apostołom, ale także kilkuset osobom, udowadniając swoją boskość.