Nosimy nieustannie w ciele naszym śmierć Chrystusa (2 Kor 4,10). Pismo Święte mówi: „Przez chrzest zostaliśmy zanurzeni w śmierć Chrystusa” (Rm 6,3). Doświadczeniu tej prawdy służy modlitwa wewnętrzna. Urzeczywistniamy w niej wewnętrzną jedność z Jezusem, zarówno na krzyżu, jak i w nas.

Kilka rad, jak doświadczyć 7 ostatnich słów Chrystusa.

Komentarz:

1) Jeśli chodzi o wołanie, Pismo Święte podkreśla, że mamy wołać do Boga, dosłownie krzyczeć. Na krzyżu Jezus głośno zawołał: „Eloi, Eloi”, a także: „Ojcze (Abba) w Twoje ręce…”.

2) Ta modlitwa jest całkowicie cicha. Gdy mówimy tutaj o wołaniu, chodzi o wołanie duchem i tchnieniem. Bierzemy długi wdech i powoli wydychamy samogłoskę „aaa” lub inną, tylko oddechem, a nie słowem.

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

Co poprzedza to słowo Boże? „Jan mówił do tłumów, które wychodziły, żeby przyjąć chrzest od niego: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi»” (Łk 3,7-8). Następnie w wersecie 10 napisano: „Pytały go tłumy: «Cóż więc mamy czynić?»” Jan odpowiedział każdemu według jego stanu. Ten, który miał dwa ubrania, musiał się nimi podzielić i podobnie z jedzeniem. Celnikom, którymi pogardzano, ale którzy mieli dobrą wolę pokutować, dał też konkretną odpowiedź. Żołnierze zadali mu to samo pytanie i również otrzymali odpowiedź.

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię.”

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Albowiem Bóg  powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Przed tym stwierdzeniem z Listu do Hebrajczyków apostoł pisze: „Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami jesteście w ciele. We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg”. A potem następuje to stwierdzenie: „Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Apostoł kontynuuje: „Śmiało więc mówić możemy: Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się, bo cóż może mi uczynić człowiek?  Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (werset 3-9a).

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć.”

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa:

nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć”

Przed tym cytatem apostoł pisze: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja – czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka –  mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię,  i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga” (werset 27-28). Dalej apostoł pisze: „Toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie”. I dalej: „Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli  jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie –  dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego,  a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie” (2:1-3).

„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu, ale szukamy przyszłego miasta.”

„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu,

ale szukamy przyszłego miasta”

Apostoł Paweł przypomina wierzącym tamtych czasów, ale także nam, o głębokiej prawdzie, o której często zapominamy. Nie mamy trwałego domu tu na ziemi. Z drugiej strony trzeba mieć i stworzyć dom tu na ziemi. Niestety, obecna dekadencka kultura, masowo promowana przez ponadnarodowy system polityczny z jego ideologią gender, dąży do rozbicia podstawowej komórki społeczeństwa, jaką jest rodzina. Rodzina składa się z ojca, matki i dzieci, oni dzielą wspólny dom. Dawniej atmosferę w domu zawsze tworzyła matka. Nawet dorosłe dzieci, które za życia matki miały własne rodziny, przychodziły w trudnych chwilach do  swojej starej matki, aby czerpać zachętę i pocieszenie. Niestety, obecnie starsi rodzice umieszczani są do domów opieki, a nawet niektórzy w Europie Zachodniej starają się o jak najszybszą eutanazję, czyli samobójstwo wspomagane. Wszystko to spowodowane jest śmiercionośną, dekadencką ideologią, która jednak rozprzestrzenia się masowo i wpływa także na Europę Wschodnią.

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,

ale napominajmy jedni drugich,

i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,
ale napominajmy jedni drugich,
i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

Przed tym wersetem jest napisane: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę. Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. Kiedy apostoł pisał ten list, te wspólne zebrania, były mniej więcej tak małe jak nasze. Ale dotyczyło to i dotyczy przede wszystkim małych grup modlitewnych, które dźwigały ciężar Kościoła i wołały do Boga o światło, siłę i zbawienie, jak to czynią dzisiaj.

Dostrzegamy, że biblijny wymóg koinonii, czyli stworzenia braterskiej wspólnoty, jest dziś bardzo aktualny. Chodzi o grupę wierzących mężczyzn, którzy gromadzą się na modlitwie i wołają do Boga za siebie i za powierzone im dusze. Jednocześnie starają się zachęcać siebie nawzajem, aby pośród tego świata, pomimo różnych nacisków, pozostali wierni Chrystusowi i przykazaniom, które nam dał. Przykazania Chrystusa nie są trudne, lecz w pewnych okolicznościach mogą wymagać wielkich poświęceń. Ale nagroda w niebie będzie tym większa, jeśli wytrwamy.