„Albowiem nie mamy tutaj trwałego domu,

ale szukamy przyszłego miasta”

Apostoł Paweł przypomina wierzącym tamtych czasów, ale także nam, o głębokiej prawdzie, o której często zapominamy. Nie mamy trwałego domu tu na ziemi. Z drugiej strony trzeba mieć i stworzyć dom tu na ziemi. Niestety, obecna dekadencka kultura, masowo promowana przez ponadnarodowy system polityczny z jego ideologią gender, dąży do rozbicia podstawowej komórki społeczeństwa, jaką jest rodzina. Rodzina składa się z ojca, matki i dzieci, oni dzielą wspólny dom. Dawniej atmosferę w domu zawsze tworzyła matka. Nawet dorosłe dzieci, które za życia matki miały własne rodziny, przychodziły w trudnych chwilach do  swojej starej matki, aby czerpać zachętę i pocieszenie. Niestety, obecnie starsi rodzice umieszczani są do domów opieki, a nawet niektórzy w Europie Zachodniej starają się o jak najszybszą eutanazję, czyli samobójstwo wspomagane. Wszystko to spowodowane jest śmiercionośną, dekadencką ideologią, która jednak rozprzestrzenia się masowo i wpływa także na Europę Wschodnią.

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,

ale napominajmy jedni drugich,

i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych,
ale napominajmy jedni drugich,
i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień Pański”

Przed tym wersetem jest napisane: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę. Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków”. Kiedy apostoł pisał ten list, te wspólne zebrania, były mniej więcej tak małe jak nasze. Ale dotyczyło to i dotyczy przede wszystkim małych grup modlitewnych, które dźwigały ciężar Kościoła i wołały do Boga o światło, siłę i zbawienie, jak to czynią dzisiaj.

Dostrzegamy, że biblijny wymóg koinonii, czyli stworzenia braterskiej wspólnoty, jest dziś bardzo aktualny. Chodzi o grupę wierzących mężczyzn, którzy gromadzą się na modlitwie i wołają do Boga za siebie i za powierzone im dusze. Jednocześnie starają się zachęcać siebie nawzajem, aby pośród tego świata, pomimo różnych nacisków, pozostali wierni Chrystusowi i przykazaniom, które nam dał. Przykazania Chrystusa nie są trudne, lecz w pewnych okolicznościach mogą wymagać wielkich poświęceń. Ale nagroda w niebie będzie tym większa, jeśli wytrwamy.

„I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków,
odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi,
powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”.

Przed tym wersetem Pisma Świętego w 11 rozdziale znajduje się przykład całego zastępu świadków. Rozdział ten kończy się słowami: „ A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie otrzymali przyrzeczonej obietnicy,  gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni doszli do doskonałości bez nas”.

A potem następuje werset, który będziemy powtarzać przez dwa tygodnie. Rozpoczyna się słowami: „I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków …” i  kontynuuje: „odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”. Drugi werset wiąże się z pierwszym: „Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala”. Dalej napisano: „On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.  Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu.

„I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków,

odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi,

powinniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach”

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki”

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki”.

Zanim Jezus wskrzesił Łazarza, który od czterech dni leżał w grobie, Marta powiedziała do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”. Jezus jej odpowiedział: „Twój brat zmartwychwstanie”. Rzekła do Niego: „Wiem, że zmartwychwstanie w dniu ostatecznym”. Odpowiedział jej Jezus: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

Jezus jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki. Ma więc tę samą moc i nawet dzisiaj może wskrzeszać umarłych, szczególnie umarłych duchowo. Może robić to samo, co robił, gdy był tutaj na ziemi. Kiedy czytamy żywoty świętych i męczenników, widzimy, że przed ich śmiercią, to znaczy podczas tortur, Pan dokonał przez nich wielkich cudów. Na przykład cuda z dzikimi zwierzętami, kiedy głodne lwy na arenie nie rozrywały ich na strzępy, ale lizały je i zachowywały się jak owce. Innym razem po ciężkich torturach i wtrąceniu do więzienia następnego dnia byli już zupełnie zdrowi. Tak było w przypadku wielu męczenników. Niektóre wrzucono nawet do pieca i wyszły bez szwanku. Widząc to wielu pogan zawołało: „Wielki jest Bóg chrześcijan!”. Dzięki tym cudom nawrócili się i wyznali Jezusa. Byli nawet gotowi znosić dla Niego tortury i śmierć. W życiu tych męczenników i świętych jest wzmianka o niektórych, którzy wskrzeszali umarłych. Nie własną mocą, ale sam Jezus uczynił to swoją boską wszechmocą.

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu.

Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć,

że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”

Werset ten jest częścią dobrze znanego 11 rozdziału Listu do Hebrajczyków. Poprzedza go pięć następujących wersetów: „Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. Dzięki niej to przodkowie otrzymali świadectwo. Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych. Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi. Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu” (Hbr 11:1-5) Następnie w tym rozdziale przedstawiono wzorce wiary, takie jak Abraham, Mojżesz, prorocy, i zwrócono uwagę, że przez wiarę nie tylko jesteśmy zbawieni, ale przez wiarę Bóg dokonuje także niezwykłych cudów.

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga

musi uwierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają.”

Cztery ostatnie słowa krzyża

Struktura drugiej godziny modlitwy wewnętrznej

5 minut: 4 podstawowe prawdy (śmierć, sąd, wieczność, miłosierdzie Boże)

10 minut: współukrzyżowanie

5 minut: przyjęcie Matki Jezusa

5-10 minut: wprowadzające motywacyjne słowo do czterech ostatnich słów na krzyżu

Możesz obejrzeć to wideo tutaj: https://rumble.com/v4ingbc-podstawy-modlitwy-2.html   
https://cos.tv/videos/play/51290118299882496   
https://youtu.be/P_Zk6wHH_Sk   

W wewnętrznej modlitwie należy uświadomić sobie podstawowe prawdy, które dotyczą osobiście człowieka, a zwłaszcza śmierć, sąd Boży, wieczność. Сhrześcijańskie rozmyślanie od dawna koncentruje się na dwóch obszarach. Pierwszy obszar to rzeczy ostateczne człowieka, drugi – to cierpienie i śmierć Chrystusa. Do tych duchowych źródeł wracamy i teraz.

Możesz obejrzeć to wideo tutaj: https://rumble.com/v4j0guh-podstawy-1.html   
https://cos.tv/videos/play/51330259145757696   
https://youtu.be/Out-b6yIkoE