„Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu.

Cały jego kraj okryje hańba,

a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Przed tym słowem jest napisane: „Ukarzę Bela (Pachamamę) w Babilonie, wyrwę mu z paszczy, cokolwiek pochłonął. Narody nie będą napływać doń więcej, mur Babilonu musi upaść”. A prorok woła: „Wyjdź, mój narodzie, spośród niego! Każdy niech ratuje swe życie przed żarem gniewu Pana! Nie upadajcie na duchu ani się lękajcie wieści roznoszonej po kraju. Jednego roku obiega ta wieść, po niej następnego roku wieść druga. Tymczasem w kraju gwałt panuje, władca zwraca się przeciw władcy. A potem następuje słowo, nad którym będziemy się zastanawiać: „Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu. Cały jego kraj okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego”.

Jakie są bożki Babilonu? Sam Bergoglio intronizował demona Pachamamę i jako precedens w Kanadzie pod przewodnictwem czarownika poświęcił się szatanowi. Ten duch pogaństwa stopniowo przekształcił święte miasto w nierządnicę antychrysta – pogański Babilon.

„Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów”

Prorok Jeremiasz, zwłaszcza w ostatnich rozdziałach, prorokuje przeciwko Babilonowi. Był też historyczny Babilon, o którym mowa w pierwszej księdze Mojżesza. Mówimy tu o ludzkiej pysze, która chciała zbudować wielką wieżę. Nazwa Babel lub Babilon oznacza zamieszanie. Bóg pomieszał mowę zarozumiałych budowniczych i rozproszył ich po całej ziemi.

W I tysiącleciu p.n.e. naród izraelski znalazł się pomiędzy dwoma kamieniami młyńskimi. Jednym z nich było Imperium Babilońskie, a drugim Egipt. Prorocy, czy to Izajasz, Jeremiasz czy inni, bardzo często wypowiadali się przeciwko Babilonowi. Według Rdz 10,6-10 miasto Babilon zostało założone przez Nimroda, wnuka Chama. Miasto bardzo się rozrosło, ale zostało zniszczone podczas buntu przeciwko Asyrii w 683 roku p.n.e. całkowicie zniszczone. Następnie odbudowano go po obu stronach Eufratu. Już sama nazwa miasta dla proroków Starego Testamentu oznaczała antyboską siłę rządzącą światem. Jest to siła demoniczna, która w dniach ostatecznych powstanie przeciwko Bogu.

«On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu,

abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą»

Przed tym słowem znajdują się powiązane wersety, począwszy od wersetu 14: „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania. Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!”.

«Wiedząc że kto wskrzesił Pana Jesusa,

i nas z Jesusem wskrzesi i postawi z wami».

Ten cytat z Pisma Świętego poprzedzony jest słowami: „Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was – życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy” (w. 7-13) Słowo Boże podkreśla jedność z Chrystusem ukrzyżowanym i nasze nieustanne wydawanie do śmierci Chrystusa. Oznacza to wyrzeczenie się własnej woli nawet w małych rzeczach przed obliczem Boga, czyli uświadomienie sobie, że Bóg mnie widzi i że tę małą rzecz czynię z miłości do Niego.

„A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział,

o której godzinie złodziej ma przyjść,

nie pozwoliłby włamać się do swego domu”

Przed tym Słowem Życia Jezus powiedział: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! A wy bądźcie podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie” (w. 35-38).

Następnie Jezus podkreśla: „Bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie”(w. 40).

„Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować,

wszyscy tak samo zginiecie”.

Zanim wypowiedział te słowa, Jezus zapytał: „Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?”. Tak Jezus zareagował na wieść o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jednocześnie podkreślił: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. I dodał: „Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy?” (w. 1-4). I powtórzył po raz drugi: „Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie”. Te słowa dotyczą każdego z nas.

Pokuta nie jest sprawą jednorazową, chociaż nawrócenie może tak – człowiek otworzy się na łaskę Bożą i nawróci się od ducha świata do Boga. Ale wtedy świat wciąż ciągnie go w dół i ponownie zmusza do posłuszeństwa swojemu systemowi, to znaczy, że człowiek stawia na pierwszym miejscu rzeczy materialne i zewnętrzne, nie troszczy się o swoją duszę i jej zbawienie. Dlatego trzeba wciąż na nowo pokutować.

«A Twoją duszę miecz przeniknie,

aby na jaw wyszły zamysły serc wielu»

Kto wypowiedział te słowa? Wypowiedział je stary prorok Symeon w chwili, gdy Najświętsza Matka Boża przybyła do świątyni z opiekunem Świętej Rodziny, św. Józefem, w 40 dniu po narodzeniu Jezusa. Zanim Symeon wypowiedział te słowa, wziął na ręce Dzieciątko Jezusa i w ten sposób chwalił Boga: «Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela»” (w. 29-32). Symeon zaś pobłogosławił ich i rzekł do Jego matki Marii: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (w. 34-35).

Maria doświadczyła w swoim życiu także wielu cierpień wewnętrznych. Gdy dowiedziała się, że Herod próbował zabić małego Jezusa, potem ucieczka do Egiptu, potem gdy mały Jezus zgubił się w świątyni, a oni wracali i szukali Go.

„A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz,

bo pójdziesz przed Panem, torując Mu drogi;

Jego ludowi dasz poznać zbawienie 

przez odpuszczenie mu grzechów”

To Słowo życia jest częścią proroczego słowa wypowiedzianego przez starotestamentowego kapłana Zachariasza, kiedy narodził się jego syn Jan, a jego język się rozwiązał. Przed słowami hymnu i dalej napisano: „Wtedy ojciec jego, Zachariasz, został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc:  «Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził lud swój i wyzwolił go, i moc zbawczą nam wzbudził w domu sługi swego, Dawida:  jak zapowiedział to z dawien dawna przez usta swych świętych proroków, że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą»” (w. 67-71).

W 78 i 79 wersecie jest napisane, że z powodu miłosierdzia i litości  naszego Boga, Ten, który zstępuje z wysokości, nawiedzi nas, aby ukazać się tym, którzy są w ciemności i cieniu śmierci.

„Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam,

będzie chciało wejść, a nie będą mogli”

Oto odpowiedź Jezusa na pytanie, gdy szedł przez miasta i wsie do Jerozolimy, nauczając. Ktoś mu powiedział: „Panie, czy naprawdę niewielu będzie zbawionych?”. Jezus dał na to odpowiedź o ciasnych drzwiach, prowadzących do zbawienia. To jest Słowo Życia, które będziemy powtarzać przez całe dwa tygodnie. Po tym następuje: „Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: «Panie, otwórz nam!». Lecz On wam odpowie: «Nie wiem, skąd jesteście». Wtedy zaczniecie mówić: «Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś». Lecz On rzecze: «Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości!». Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi” (w. 25-30).

„Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona.

Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu,

będzie wycięte i w ogień wrzucone”

Co poprzedza to słowo Boże? „Jan mówił do tłumów, które wychodziły, żeby przyjąć chrzest od niego: «Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: Abrahama mamy za ojca, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi»” (Łk 3,7-8). Następnie w wersecie 10 napisano: „Pytały go tłumy: «Cóż więc mamy czynić?»” Jan odpowiedział każdemu według jego stanu. Ten, który miał dwa ubrania, musiał się nimi podzielić i podobnie z jedzeniem. Celnikom, którymi pogardzano, ale którzy mieli dobrą wolę pokutować, dał też konkretną odpowiedź. Żołnierze zadali mu to samo pytanie i również otrzymali odpowiedź.

„Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze:

zadowalajcie się tym, co macie.

Albowiem Bóg  powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Przed tym stwierdzeniem z Listu do Hebrajczyków apostoł pisze: „Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami jesteście w ciele. We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg”. A potem następuje to stwierdzenie: „Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”.

Apostoł kontynuuje: „Śmiało więc mówić możemy: Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się, bo cóż może mi uczynić człowiek?  Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę! Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (werset 3-9a).