„Baczcie więc pilnie, jak postępujecie, … wykorzystując czas,

bo dni są złe”

To Słowo Życia jest szczególnie aktualne dzisiaj. Czas, w którym żyjemy, jest prawdziwie apokaliptyczny. To czas totalnej dyktatury szatana. Ten duch kłamstwa i śmierci, zwany „Nowym Porządkiem Świata”, w rzeczywistości kryje w sobie program redukcji, czyli ludobójstwa. Realizuje go za pośrednictwem wcielonych demonów, architektów śmierci, przestępców przeciwko ludzkości, członków lóż masońskich, którzy są właścicielami największych banków, kontrolując i utrzymując cały świat pod swoją kontrolą.

Co powinniśmy zrobić my, pozornie bezsilni? Słowo Boże odpowiada: musimy zwracać baczną uwagę na to, jak postępujemy i żyjemy. W przeciwnym razie zmarnujemy ten czas, który Bóg nam przeznaczył. Zmarnujemy go ze szkodą dla siebie i dla tych, dla których moglibyśmy pośredniczyć w łasce zbawienia. Musimy to dobrze zrozumieć! Nie traćmy czasu na siedzenie w internecie, a tym bardziej przed smartfonami. To marnowanie, strata czasu! Nie marnujmy tego czasu na puste rozmowy, ale wykorzystajmy go przede wszystkim na to, by móc rozmawiać z Bogiem poprzez modlitwę o sobie i o duszach, które Bóg nam powierzył. Potrzebujemy Bożego światła, Bożej mądrości, Bożej pomocy.

„I nie bierzcie wzoru z tego świata, abyście umieli rozpoznać,

jaka jest wola Boża”

Dzisiaj jesteśmy narażeni na wyjątkowo silną presję ze strony ciemności tego świata, czyli ducha świata, który zaciekle sprzeciwia się Bogu. Prowadzi on nie tylko chrześcijan, ale całą ludzkość do całkowitej demoralizacji. Diabelnie zaprojektowany system szerzy wszelkiego rodzaju kłamstwa, zwłaszcza za pośrednictwem środków masowego przekazu. Dosłownie nadużywa internetu i smartfonów, aby prać mózgi i narzucać nienaturalne, a nawet perwersyjne zasady. Niezrozumiałe jest, że ludzkość akceptuje  duchowe samobójstwo, choć chodzi tu nie tylko o śmierć doczesną, ale i wieczną. Toczy się zacięta duchowa walka o zbawienie naszych dusz. Musimy przeciwstawić się duchowi tego świata i przyjąć ochronę praw Bożych. Oficjalny Kościół Katolicki, który przekształcił się w antykościół New Age, nie tylko już ich nie akceptuje, ale promuje coś wręcz przeciwnego.

«Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości,

a to wszystko będzie wam dodane»

Pan Jezus mówi nam, abyśmy szukali. Szukanie to bolesny proces. Kiedy ktoś traci coś cennego, doświadcza pewnego bólu i stara się szukać, szczególnie tam, gdzie może to znaleźć. Jezus mówi, że powinniśmy najpierw szukać królestwa Bożego. Jest ono w nas jak zakopany skarb.

Czym jest Królestwo Boże? To moc Boża i obecność Boga w duszach ochrzczonych. Ten skarb jest głęboko ukryty, ale musimy go szukać. Czasami można go znaleźć natychmiast.

Czym jest Jego sprawiedliwość? Dokonała się ona w naszym Panu Jezusie Chrystusie poprzez Jego odkupieńczą ofiarę za nas. On dokonał sprawiedliwej zapłaty za grzechy ludzkości i za wszystkie moje grzechy. Znajduję tę sprawiedliwość pod krzyżem Chrystusa – tam, poprzez akt pokuty, moje grzechy zostają odpuszczone, a diabeł nie ma prawa domagać się sprawiedliwości, czyli kary, jaką niesie ze sobą grzech. Jezus dokonał tej sprawiedliwości na krzyżu.

„Nie bądźcie przeto nierozsądni, lecz usiłujcie zrozumieć,

co jest wolą Pana”

Przez te dwa tygodnie, podczas naszych siedmiu modlitewnych przystanków, będziemy rozważać i pamiętać o tym słowie Bożym. Apostoł wzywa: „Nie bądźcie nierozsądni”. Co to znaczy być nierozsądnymi? Oznacza to niezdolność do krytyki i obiektywnej prawdy oraz ślepe promowanie swoich pierwszych poglądów. Następnie apostoł mówi: „Usiłujcie zrozumieć, co jest wolą Pana”: w twoim życiu, dzisiaj, w sytuacji, której doświadczasz. Musisz doświadczyć jej z Bogiem w wierze.

Niewielkie wyrzeczenie się ukrytej pychy, nierozsądności, pomaga nam zrozumieć, jaka jest wola Boża. Dlatego bądźmy samokrytyczni, pokorni i nie obrażajmy się, gdy ktoś wskazuje nam na nasz błąd lub na to, że nasza decyzja nie jest mądra.

Jako chrześcijanie mamy własne plany, pragnienia i wyobrażenia, więc zadajemy sobie pytanie: Jaka jest wola Boża? Czasami wydaje się, że wola Boża jest ukryta niczym skarb na wyspie, a my mamy jedynie fragmenty mapy, aby ją odnaleźć. Ale czy tak jest naprawdę? Czy Bóg ukrywa przed tobą swoje plany niczym sekret, czy też chce, abyś za Nim podążał i pozwolił Mu prowadzić cię krok po kroku?

„Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa Moje w was, poproście,

o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni.”

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus mówi o naszej duchowej jedności z Nim. Przez chrzest otrzymujemy udział w odkupieńczej śmierci Jezusa i w Jego nowym życiu, które jest związane z Jego chwalebnym zmartwychwstaniem. Ale sam chrzest nie wystarczy. Aby życie Boże w ogóle w nas pozostało, a co więcej, aby się rozwijało, potrzebna jest wiara, wiara w słowo Jezusa. Ta wiara wiąże się z upokorzeniami i próbami wierności. W tym kontekście należy zrozumieć istotę przypowieści o krzewie winnym i latoroślach. Z krzewu winnego do latorośli płynie życiodajny sok, czyli ten sam Duch, który jest w Jezusie Chrystusie, działa również w nas, ochrzczonych, gdy pozostajemy w jedności z Jezusem przez wiarę. Jezus kilkakrotnie podkreśla, że ​​bez Niego nic nie możemy uczynić i daje Swoim latoroślom obietnicę: „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa Moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni”. Warunkiem, aby coś wydarzyło się dla naszego prawdziwego dobra (nie tylko doczesnego, ale i wiecznego), jest zjednoczenie z Jezusem przez wiarę. Jego słowo, w którym musimy trwać, pomaga nam osiągnąć tę jedność. Musimy nie tylko je usłyszeć, ale także wprowadzić je w życie! Musi w nas zakorzenić się.

„Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice,

abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury,

gdy już wyrwaliście się z zepsucia wywołanego żądzą na świecie”

Nasze życie jest krótkie, jest ono jedynie czasem próby, w którym rozstrzyga się nasza wieczność. Będzie ona albo szczęśliwa, albo nieszczęśliwa na wieki. Nieszczęśliwa przyszłość, czyli wieczna zagłada, czeka tych, którzy z powodu pychy i niewiary odrzucają zbawienie w Jezusie Chrystusie. W Nim Bóg dał nam największy dar – abyśmy przez Niego otrzymali nową naturę! Dlatego musimy odrzucić tę naturę, która jest skażona grzechem pierworodnym i w którą niejako przyobleczony jest nasz ludzki duch. Z tego powodu została zaciemniona przede wszystkim nasza duchowa natura, tak że rozum ma trudności z rozeznaniem prawdy, wola skłania się ku złu, a serce wypełnia się żądzą, która jest w jedności z duchem świata, popychającym ludzkość do zepsucia i zagłady – doczesnej i wiecznej. Jak uniknąć tej zagłady? Musimy przez wiarę przyjąć Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Wtedy odnosi się to do nas: „Wszystkim tym, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi – którzy narodzili się nie z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga” (por. J 1, 12). Więc, przyjmując Chrystusa, otrzymujemy już Boską naturę, choć nadal mamy grzech pierworodny. Bycie uczestnikiem natury Boskiej to nie tylko obietnica, ale i dar – cenny i niezmiernie wielki dar.

„Jezus im odpowiedział: Miejcie wiarę w Boga! Zaprawdę,

powiadam wam: Kto powie tej górze: «Podnieś się i rzuć się w morze»,

a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie”.

Czym jest wiara ludzka, a czym jest wiara Boża?

Wiara ludzka jest niezbędna w życiu codziennym. Musimy wierzyć świadectwom ludzi, na przykład o Antarktydzie, nawet jeśli sami nigdy tam nie byliśmy. Wierzymy, że jest tam śnieg, nawet jeśli go nie widzieliśmy. To wiara naturalna, którą można udowodnić materialnie.

A czym jest wiara Boża? To wiara związana z obietnicą, którą dał nam Bóg. To wiara w Bożą wszechmoc. Bóg stworzył wszystko, co istnieje, swoją wszechmocą, stworzył ten świat i opiekuje się nim. Stworzył go w określonym celu. Wierzymy w Boga Stwórcę. Wierzymy również w Boga Zbawiciela – wierzymy, że Syn Boży stał się człowiekiem i umarł za nasze grzechy. I wierzymy również słowu Bożemu. Ponadto, aby mieć wiarę Bożą, która czyni cuda, musimy przyjąć łaskę, gdy Bóg pokazuje nam, że chce być uwielbiony w tej sytuacji i że wymaga od nas trwania w wierze, a nie w wątpliwościach. Próba wiary przyjdzie do każdego, dlatego musimy przezwyciężyć wątpliwości w naszych sercach. Wiara Boża jest darem, o który musimy prosić.

„Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga,

abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał”

Kiedyś ludzie zapytali Jezusa, co muszą czynić, aby pełnić dzieła Boże. Jezus odpowiedział: „Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6,29). Ojciec pragnie od ludzi wiary i zaufania, ponieważ „bez wiary zaś nie można podobać się Bogu” (Hbr 11,6).

Słowo Życia, które teraz powtarzamy podczas modlitewnych przystanków, wyraża również, że kiedy wierzymy w Tego, którego posłał Ojciec, czyli w Pana Jezusa, i wierzymy w konkretnej sytuacji, w konkretnym problemie, to Bóg odpowiada na naszą wiarę dziełem, czynem.

Poniższe cytaty pogłębiają tę prawdę związaną z wiarą.

„Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga,

aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski

wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was”

Apostoł Piotr wzywa nas do ukorzenia się przed Bogiem. Co przyniesie to upokorzenie? Przede wszystkim przekaże nam światło poznania, które daje Bóg. W przeciwnym razie poznanie to jest blokowane przez egocentryzm naszej skażonej grzechem natury, którą Pismo Święte nazywa „starym człowiekiem”, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Pokora – to prawda. Pokora – to wyzwolenie spod władzy naszej suwerenności, pychy i niechęci do przyznania się do własnych słabości i błędów. Ta egoistyczna suwerenność nie pozwala Bogu działać przez nas, choć przyniosłoby to największe korzyści – nie tylko duchowe i nie tylko dla innych, ale przede wszystkim dla nas samych.

Pismo Święte mówi: „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”. Upokorzenie się przed Bogiem, od którego otrzymaliśmy nasze istnienie i wszelkie dobro, które w nas jest i które uczyniliśmy, nie jest poniżeniem. Jest to po prostu uznanie rzeczywistości, czyli prawdy o nas samych. Tę postawę pokory w prawdzie osiągniemy zwłaszcza w wewnętrznej modlitwie pod krzyżem Chrystusa. Bez prawdziwej modlitwy zmarnujemy nasze życie w złudzeniach. W chwili śmierci nie będziemy mieli czasu na pokutę i naprawienie tego, co zaniedbaliśmy.

„Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie,

bo nim jestem”.

Sam Jezus mówi: „Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem” i dodaje: „bo nim jestem”.

W tym krótkim kursie biblijnym możemy przeanalizować kilka cytatów z Pisma Świętego i zastanowić się, czy Jezus rzeczywiście jest moim Panem. Jeśli nie, a moim panem jest bożek, zwany ego, to muszę prosić: „Jezu, bądź prawdziwie moim Panem!”. Wzywajmy Jezusa z głębi serca. Tylko w ten sposób będziemy mogli wyznać wraz ze skruszonym Tomaszem: „Pan mój i Bóg mój!”. Jezu, bądź prawdziwie moim Panem i Bogiem!

Jezus Chrystus jest Zbawicielem i Panem. Ze wszystkich tytułów Jezusa Chrystusa tytuł „Pan” stał się najczęściej używanym, najbardziej rozpowszechnionym i najważniejszym. Możemy z całą pewnością stwierdzić, że słowo „Pan” stało się synonimem imienia „Jezus”.

„I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami,

innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami

dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi,

celem budowania Ciała Chrystusowego”

Mówimy tu o darach, a jednocześnie o powołaniach, których celem nie jest uwielbienie jednostki, ale aby powołani byli doskonale przysposobieni do wykonywania posługi. Do jakiej posługi? Do budowania Mistycznego Ciała Chrystusowego.

W przeszłości panowało błędne przekonanie, że gdy ktoś zostaje kapłanem lub biskupem, ponosi odpowiedzialność za wszystkie posługi, tak jakby był jednocześnie apostołem, nauczycielem, prorokiem, pasterzem i ewangelistą. Jednakże, jeśli ktoś musi pilnie pełnić jedną posługę i zdobywać doświadczenie, nie może całkowicie poświęcić się innej posłudze.