Kardynał Müller jest heretykiem /Część 4: herezje o piekle, o Pannie Maryi, o cudach i o natchnieniu Pisma Świętego/

20.04.2020

Piekło

Wypowiedzenia kard. Müllera o piekle zaprzeczają Pismu Świętemu i całej Tradycji.

Nauczanie Kościoła o piekle jest następujące:

Sobory, od Konstantynopolitańskiego po Trydencki, potępiły herezję apokastazy. Ta to herezja, która zaprzecza wieczności piekła, wywodzi się z filozofii Platona. Herezji kwestionowania piekła Müller nie mówi wprost, ale podaje ją w sposób zamaskovany tak, aby każdy mógł automatycznie ją wydedukować sam.

Nauka Kościoła opiera się na jasnym słowie naszego Zbawiciela, który w wielu miejscach gorliwie ostrzega przed wiecznymi mękami w piekle. „I pójdą sprawiedliwi do życia wiecznego, a inni w ogień wieczny i na mękę wieczną” (por. Mt 25), „gdzie ich robak nie umiera, a ogień nie gaśnie” (Mk 9, 48).

Nauczanie Kościoła jest jednoznaczne: piekło jest miejsce i stan, i jest wieczne. Tak mówi Pismo Święte, Ojcowie Kościoła i Sobory Kościoła. To miejsce oddzielenia od Boga, związane z wielkim cierpieniem, które trwa wiecznie. Do piekła idzie ten, kto umiera w stanie grzechu ciężkiego.

„Trzeba mówić o piekle, abyśmy do niego nie wpadli” (św. Jan Złotousty).

„Pismach natchnionych przez Boga jest tak wiele stwierdzeń o wiecznych mękach w piekle , jednak przebiegłość diabła polega na tym, że wielu ludzi zapomina o tak wielu wyraźnych słowach Pana i wymyślają sobie jakiś koniec kar, aby mieć więcej odwagi do grzechu” (św. Bazyli Wielki).

„Jeśli rozpali cię ogień cielesnej żądzy, wystaw przeciwko niemu ogień piekielny, a ogień twojej żądzy nagle zgaśnie i zniknie” (św. Jan Złotousty).

Cytat Müllera: „Tak jak niebo nie jest pośmiertną utopią, tak ani piekło nie jest pośmiertnej męki, gdzie zemsta odrzuconego ulubieńca ujawni się pełną skalą jego okrucieństwa”.

Odpowiedź: Müller drwi z Pana Jezusa nazywając Go odrzuconym ulubieńcem, którego zemsta ujawni się pełną skalą jego okrucieństwa. Jest to rażące bluźnierstwo, które musi psychicznie spowodować odrzucenie istnienia sprawiedliwej kary. Od samego początku Müller  manipuluje, gdy w połowie zdania mówi prawdę, a w drugiej połowie  nawiąże na nią kłamstwo. Niebo nie jest pośmiertną utopią. Niebo jest rzeczywistością. Podobnie ale  rzeczywistością jest i piekło, czyli pośmiertne męki.

Cytat: „A kolejne przerażające pociągnięcia pędzlem dodają obrazowi zupełny brak choćby najmniejszej nawet nadziei, że kiedyś będzie można opuścić tę jaskinię cierpienia”.

Odpowiedź: Müller celowo używa kpiącego sformułowania „przerażające pociągnięcia”, aby zmanipulować do przyjęcia herezji, że każdy, kto uważa, że w piekle zginęła wszelka nadzieja, jest w błędzie. Innymi słowy, twierdzi on herezję, że piekło nie jest wieczne.

Dogmatyka Müllera nie wyjaśnia nauk Pisma Świętego i Tradycji, ale je zaprzecza i celowo wprowadza studentów teologii i świeckich czytelników w wątpliwości i herezje. Zagraża to ich zbawieniu.

Słowo Jezusa jest jasne: niektórzy pójdą do życia wiecznego, a inni w do wiecznych męk. Święty Bazyli dodaje: „Oba są wieczne”. To jest jasne słowo Pisma i Tradycji.

Cytat: „Nie ma piekła w sensie równoległym do egzystencji nieba”.

Odpowiedź: Istnieje równoległość, ponieważ oba są wieczne.

Cytat: „Piekło to samokomunikacja, która  przyszła w Chrystusie, ale u niektórych ludzi występuje w formie odrzucenia”.

Odpowiedź: Müller popełnia bluźnierstwo i używa całkowicie zagmatwanego wyrażenia, z którego każdy może wyciągnąć wnioski jakie chce. Natomiast prawda jest taka, że warunkiem zbawienia jest nawrócenie i pokuta, która pochodzi z komunikacji z Chrystusem. Kto odrzuca tę komunikację, trafia do piekła. Müller wymyślił sobie jakąś samokomunikację w Chrystusie a w ten sposób de facto zaprzecza jak samego Chrystusa, tak  i rzeczywistości naszego zbawienia.

Cytat: „Piekło jest absurdem, odrzuceniem tego, co jest akceptowane”.

Odpowiedź: Jezus mówi: „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi”. Müller, wbrew temu, błędnie interpretuje pojęcia i kwestionuje podstawowe prawdy Ewangelii z celem, aby nikt nie bał się piekła i wpadł w nie.

Cytat: „…wszyscy ludzie mogą mieć nadzieję, że w popiele ich życia rozpali się iskra miłości, którą Bóg może zamienić w wielki ogień”.

Odpowiedź: W tym niejasnym stwierdzeniu Müller wyraża wielką herezję, która mówi, że nikt nie pójdzie do piekła. Filozofując o jakiejś iskrze miłości w popiołach życia, sprawia wrażenie, że zło nie zostanie ukarane, ani dobro nie zostanie nagrodzone, co jest herezją.

Słowo Boże wyraźnie stwierdza: „I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego” (Mt 25:45). Oba są wieczne.

Cuda

Cytat: „Tak zwane «cuda naturalne», takie jak uspokojenie burzy na morzu (Mt 4:35-41) i chodzenie Jezusa po wodzie (Mk 6:45-52) oraz historie o wskrzeszeniu (Mk 5:21-43; Łk 7:11-17; J 11:1-44) zostały stworzone przez ewangelistów z perspektywy wskrzeszenia Jezusa przez Ojca”.

Odpowiedź: Müller opowiada o wskrzeszeniu córki Jaira (Mk 5:21-43), wskrzeszeniu młodzieńca z Nain (Łk 7:11-17) i wskrzeszeniu Łazarza (J 11:1-44). Mówi, że te tzw, historie zostały stworzone przez ewangelistów z perspektywy wskrzeszenia Jezusa przez Ojca. To jest zaprzeczenie natchnieniu Pisma Świętego i wszystkim świadectwom, które potwierdzają Bóstwo Chrystusa! Ponadto Müller zaprzecza również rzeczywistemu zmartwychwstaniu Jezusa, argumentując w innym miejscu, że miało ono miejsce tylko w umysłach apostołów. Podobnie i wydarzenia ewangeliczne o tych, które Chrystus wskrzesił , nazywa historiami, które według Müllera nie są faktami historycznymi, lecz jedynie zmyślonymi.

Herezje, negujące dziewictwo Maryi

Cytat: „Stosunek Maryi do Jezusa, nawet w czasie porodu, należy postrzegać z perspektywy eschatologicznego zbawienia…”.

Odpowiedź: Jaki jest cel tego wyrażenia? Dowiemy się o tym w następującym zdaniu:

Cytat: „Zatem treść wyrażania wiary nie odnosi się do fizjologicznie i empirycznie sprawdzonych szczegółów somatycznych”.

Odpowiedź: Jest to wyraźna herezja, która zaprzecza dogmatowi wiary, że Maryja Panna, która jest kecharitomene – pełną łaski (Łk 1, 28), nie przestała być dziewicą przy narodzeniu Zbawiciela. We wstępie i podsumowaniu Müller zawija tę herezję mylącym zwrotem „eschatologicznego zbawienia”. Na podstawie tego wyrażenia każdy może wyciągnąć wniosek jaki chce.

Cytat: „W każdej teologicznej interpretacji wyzwolenia Maryi z „bólu” przy narodzeniu Zbawiciela powinniśmy wziąć pod uwagę, że Maryja szła  drogą krzyżową (Łk 2,35; J 19, 25)”.

Odpowiedź: Müller manipuluje, twierdząc, że ponieważ Maryja Panna cierpiała na drodze krzyżowej, cierpiała także podczas porodu. To jest rażąca manipulacja. Poród zwykłej kobiety a poród Maryji Panny nie można postawić na tym samym poziomie. Kobieta rodzi w naturalny sposób naturalnego człowieka, podczas gdyż to Maryja Panna w sposób nadprzyrodzony poczęła i urodziła Syna Bożego. I to jest różnica! Jest to tajemnica, którą z pokorą przyjmujemy poprzez wiarę, a nie przez pyszny umysł. Müller zaprzecza zatem dogmatowi dziewictwa Maryi. Doktryna Kościoła jest następująca: Maryja była dziewicą przed porodem, w chwili porodu i po urodzeniu. Ta tajemnica związana jest również z nadprzyrodzonym poczęciem Syna Bożego. Zatem Müller kwestionuje nadprzyrodzone poczęcie Syna Bożego. Tym atakuje  na podstawową tajemnicę naszego zbawienia.

Cytat: „Wraz z Maryją duchowość chrześcijańska rozpoznaje przy każdym narodzeniu, akceptowanym przez kobietę w wierze, doświadczenie zbawienia, które nastąpiło pod koniec wieków”.

Odpowiedź: Po pierwszym grzechu Ewa została poinformowana, że będzie rodzić z bólu. Ale Najświętsza Maryja Panna została najpierw zbawiona od grzechu pierworodnego dzięki zasługom Chrystusa (dogmat Kościoła).Ona nie ma charakteru Ewy, nie leży na niej klątwa, którą Ewa nałożyła na siebie i swoich potomków. Stawianie Matki Bożej i niezwykłego narodzenia Syna Bożego w poziomie z każdą kobietą jest degradacją, bluźnierstwem, manipulacją i herezją.

Zaprzeczanie natchnieniu Pisma Świętego

Na kilku stronach Müller, posługując się heretyckim słownictwem i heretyckim duchem, poddaje w wątpliwość natchnienie Pisma Świętego, podobnie jak cała ta heretycka szkoła. Przy takich przesłankach kwestią czasu jest wprowadzenie ideologii płci(gender) w kościele jako coś zupełnie normalnego i legalnego. Odrzucając natchnienie Pisma Świętego, można zaprzeczyć wszystkim przykazaniom moralnym i wszelkim nadprzyrodzonym treściom Biblii i patrzeć na moralność jako na coś kulturowego, a nie na prawo Boże. Czyniąc to, Müller zaprzecza jak grzechom tak potrzebie pokuty i zbawieniu w Chrystusie i ogólnemu rozróżnieniu między dobrem a złem. Duch ten pochodzi z aggiornamento II Soboru Watykańskiego. Jeśli Müller przeciwstawił się dziś Pachamamie, jest to niekonsekwentne z jego strony. On przecież swoją heretycką dogmatyką przygotował drogę do tego bałwochwalczego gestu Bergoglia!

Wniosek:

Duch ewangelii prowadzi do życia wiecznego, a duch dogmatyki Müllera prowadzi do wiecznego zatracenia.

+ Eliasz

Patriarcha Bizantyjskiego Katolickiego Patriarchatu

+ Metodiusz, OSBMr                + Tymoteusz, OSBMr

biskupi-sekretarze

o.Václav        o. David

Pobierz: Kardynał Müller jest heretykiem /Część 4: herezje o piekle, o Pannie Maryi, o cudach i o natchnieniu Pisma Świętego/ (20.04.2020)